20/8/2009

Zelf ben ik er 2 dagen na de vrijspraak al even tussen uit gepiept. Een soort pre-relaxation. Ik was er na al die jaren met Marcel mee te hebben geknokt, helemaal doorheen en had het echt nodig. Met vriendinnen ben ik meteen naar Mallorca vertrokken om een week lang elke dag, de hele dag buitenritten te gaan maken op paarden. We maakten trails van 5 à 8 uur per dag en dat 7 dagen lang!

Tutje dat ik ben, dacht dat ik een weekje lekker bos- en strandritten maken had geboekt (ik fantaseerde over mezelf en mijn vriendinnen galoperend over het strand met onze lange haren achter ons aan wapperend en mensen die ons wijzend na zouden turen, van “oh, moet je kijken! Wow!”). Niets was minder waar! Trails rijden is doodgewoon survivalen, maar dan op een paard. Wat anderen in de Ardennen doen, met een backpack en sandalen, met kano’s en tenten, met abseilen en de kans lopen op een ‘eye-to-eye’ met wilde dieren, DAT deden wij dus ook, maar dan op de rug van een paard. We zijn van doodenge stijle rotsen afgedaald (ik dacht soms echt: “Slik. Dat durf ik nog niet eens te voet”), door prikkelbosjes gereden (1x was het zo erg verwilderd, dat we zelfs moesten afstappen om ons paard te (bege)leiden en toen bleef IK natuurlijk weer, vastgehaakt hangen in een stugge prikkelbos, ik kon niet voor- of achteruit, want die lange dikke prikkels zaten door mijn vlees heen gestoken!), we zijn door een watertje overgestoken (oke, het was geen rivier maar toch…), we moesten pauzeren en de paarden zelf afzadelen en aan een boom binden, om vervolgens te zitten eten midden in de natuur. Gelukkig hebben we op uitgestrekte velden of landweggetjes ook lekker gegaloppeerd. Dat maakte een hoop goed, maar het was echt werken geblazen.

En dan die billetjes van ons! Helemaal beurs hè. Ik had blauwe dijen en een blauwe kont, toen ik thuis kwam. En met kromme benen lopen en niet meer lekker kunnen zitten. Van tevoren dachten we daar elke avond op het terras van de ranch in mooie zomerjurkjes wijntjes te drinken en heerlijk na te zullen kletsen.

Nee dus. De harde realiteit is, dat wij om half 10 als een blok lagen te ronken in ons bed. We deden meestal nog een korte poging tot keten in de blokhut (geinen, roddelen, dansen, sommigen lieten zelfs harde winden!!), maar lang hielden we dat nooit vol, we waren echt uitgeteld. Daarbij kwam dat we de volgende dag om 9uur gewoon alweer in de truck zaten op weg naar het volgende deel van Mallorca dat we zouden gaan verkennen. Dan zaten we ca. een uur lang in de vrachtwagen op weg naar de bestemming, waar we dan de paarden ontmoetten, die al vooruit waren gebracht in een trailer. Je moest je eigen paard poetsen en opzadelen, en dan begon de trailride. De prachtige natuur, supervriendelijke paarden, de gezelligheid van de groep en de begeleider Joe maakten de vakantie echt meer dan waard.

19/8/2009

Ik ben er onaangekondigd en langdurig tussenuit geweest. Ik weet het, het is niet zoals het hoort –zeker niet als je net een eigen website hebt geopend waarin je beloofd om dagelijks een stukje te schrijven-, maar ik geloof echt dat jullie het me zullen

vergeven. Ik zal jullie updaten en de reden uitleggen, om het daarmee een béétje goed te maken. ;) Het is Marcel zijn persoon geweest die 3,5 jaar in die slopende, uithollende, frustrerende rechtszaak heeft gezeten, maar ik zal je vertellen: ook ik was er moe van alsof ik zelf een levensstrijd heb moeten leveren. Ik was klaar met alle oneerlijkheid, met de onderhuids vretende frustraties, met de altijd maar te leveren strijd, alles wat je in je hebt te moeten inleveren en met het feit dat we werden geleefd. Toen tijdens de spannende zitting van vrijdag 3 juli 2009, waarin de vonnissen werden geveld, Marcel na 3,5 jaar doffe ellende EINDELIJK volledig werd vrijgesproken, was ik dan ook ZO ontzettend blij. Ik voelde zo’n enorme opluchting, er knapte gewoon iets in me. Mijn gevoelens en hersenen volgden elkaar niet meer. Kortsluiting. Emoties. Direct na de uitspraak, toen we het de Bunker uit kwamen lopen, liet een goede vriend van ons al de champagnekurken ploppen van blijdschap. Hij had bijna elke zitting naast mij gezeten, en voelde de vrijspraak zeker aankomen en had zodoende de champagneflessen achterin zijn auto gereed staan. Echt geweldig. Fantastisch!

Het blijkt trouwens dat het korte maar feestelijke toasten is vastgelegd op foto en film, want volgens zeggen was het zo’n beetje op elke zender in het nieuws. Het is onszelf geheel ontgaan, maar we ontvingen allemaal telefoontjes en smsjes dat we champagne toastend in het nieuws te zien waren. Wél hebben we de vastlegging de volgende dag in de Telegraaf gezien. Maar dat kon ook niet anders, dat was een foto van een halve pagina. Marcel en ik zoenend met een geheven glas champagne. Jammer dat Keanu er niet op stond. Het was net zo goed zijn overwinning. Want reken maar dat deze periode ook voor hem niet leuk is geweest.

Daarna gingen we met iedereen die er voor ons was lunchen in Café Restaurant Amsterdam. De advocaat mee, vrienden mee, vriendinnen mee, wij zelf (ons gezin) natuurlijk ook mee. In de auto, onderweg naar de lunch, hebben we meteen onze vlucht naar Amerika bevestigd. Op 24 juli 2009 zouden we alle stress en ellende van de afgelopen 3,5 jaar, de hele sleur van ‘geleefd worden’, heerlijk achter ons laten. Voor een dikke 3 weken! SWEET!!