14/12/2009 
Vandaag werd ik geïnterviewd voor een documentaire dat in opdracht van de NCRV wordt gemaakt over de gemeente Amsterdam en haar Wallenplan en wat de Wallenondernemers daarvan vinden. Tijdens dit interview zou de nieuwe inrichting van mijn galerie ‘Il Gioiello’ worden onthuld. Ter voorbereiding hiervoor had ik samen met Pim een doek van rood velours voor de ramen van de etalage gehangen. Deze zou ik ‘on camera’ weg trekken, waarna dan meteen het nieuwe kunstwerk en interieur te zien zouden zijn. Omdat ik best wel nerveus was, deed ik dit alles lekker ruim van tevoren, zodat er niks in de stress-modus zou hoeven gebeuren. Boven in ons kantoor vroeg ik aan Marcel: “Schat, wil je een kopje koffie?” waarop hij zei: “Ja, lekker!” Ik liep dus naar beneden om koffie te halen, met de bedoeling me daarna met mijn espressootje op kantoor rustig nog even voor te bereiden op het interview, voordat meneer Bromet zou komen om het interview met me af te nemen. Er waren wat punten die ik graag wilde verwerken in mijn antwoorden. Ik had alles echter zo relaxed gepland, ik had nog een half uur, dat kon gemakkelijk. Toen ik echter in gedachten verzonken naar beneden liep om koffie voor ons te halen stond ik in de hal van ons amusementscenter plotseling oog in oog met de heer Bromet en zijn geluidsvrouw Evelien. Ik had ze nog helemaal niet verwacht! In gedachten zei ik tegen mezelf: “Gewoon kalm blijven”, maar zag op dat moment in mijn ooghoek dat het rode doek óók al naar beneden was gevallen en mijn etalage dus gewoon reeds onthuld was. Ik had inderdaad aan Pim gevraagd of hij het wat losjes wilde vastmaken, zodat niet mijn verkrampte gezicht vanwege een stiekem gevecht met het doek dat er niet af wilde, in het geheugen van de kijkers zou blijven hangen, maar dit was nu ook weer niet de bedoeling. Pim was ondertussen even weg gegaan om de lunchbroodjes te gaan halen, dus die kon mij niet redden door het doek voor me terug te hangen. Overdonderd door de te vroege komst van de cameraploeg en balend van het doek dat vroegtijdig de galerie onthulde, vroeg ik me paniekerig af hoe dit in godsnaam nog goed kon komen. Alle belangrijke punten die al half in mijn hoofd geprent zaten, waren…. “Poef!”, zomaar weg. Verdwenen. Daar stond ik dan. Marcel was inmiddels ook naar beneden gekomen, waarschijnlijk duurde de koffie te lang. Lief en oplettend als hij is, schoot hij me direct te hulp en heeft ervoor gezorgd dat mijn doek door Vincent weer opnieuw voor de ramen werd terug gehangen. Zelf kon hij niet genoeg kracht zetten om spijkertjes en doek vast te pakken, omdat hij twee dagen geleden de topjes van twee vingers met een grote snijmachine BIJNA heeft afgehakt. Die zaten nu zwaar ingetaped. Dat heb ik by the way gedaan: Moi => Florence Nightingale.

Toen het doek eenmaal weer hing, hebben we maar spijkers met koppen geslagen en zijn meteen met het interview begonnen. Het ging eigenlijk als een trein. Heel spontaan en soepel. Meneer Bromet straalde met zijn zachte vriendelijke toon  iets rustgevends op mij uit. Dat was voor de hyper-versie van de Priscilla, die op zulke momenten de neiging heeft de kop op te steken, waarschijnlijk de juiste remedie. Ik voelde me goed en heb in mijn beleving alles kunnen zeggen wat ik graag wilde zeggen. Namelijk, dat mijn galerietje uniek is. Het is immers de kleinste ter wereld waar je echte kunst en antiek kunt bewonderen en kopen, dat ik streng selecteer op kwaliteit. Daarnaast moet een kunstwerk aan een andere belangrijke voorwaarde voldoen; het moet op een stijlvolle manier erotisch zijn.

Doordat je alleen door het raam naar binnen kunt kijken doet het heel voyeuristisch aan en waar is dat nou leuker dan in het Red Light District van Amsterdam, in de setting van een peeskamertje? Mijn galerie straalt erotiek uit, waardoor de authenticiteit van de Wallen wordt behouden. Doordat het alleen kwaliteit en luxe exposeert en verkoopt, werkt het tegelijkertijd mee aan de upgrade ervan. Om eerlijk te zijn, dacht ik dat mijn initiatief door de gemeente gewaardeerd zou worden. Maar het tegenovergestelde is aan de hand. Het wordt juist volledig genegeerd. Blijkbaar is er alleen aandacht voor projecten waar de gemeente zelf bij betrokken is. Toen ik mijn onderneming heel feestelijk lanceerde en hiervoor mevrouw Iping, de heer Asscher en de heer van Rossem, die notabene het Wallenplan en Project 1012 leiden uitnodigde, kwamen zij mij niet supporten! Wel schuifelde mevrouw Iping met haar trolleykoffertje mijn ceremonie voorbij, om bij Coffeeshop Latei even om de hoek van mijn gebeuren, op de Zeedijk een kop koffie te gaan drinken. Mij feliciteren met mijn initiatief, was er niet bij. Dit was een ondernemersinitiatief waar zij niets mee te maken hebben gehad…

Als ze het echt zo moeilijk vinden om ergens hun waardering over uit te spreken waar zij niet direct betrokken bij zijn geweest, zoals mijn initiatief dat juist zo goed in hun plan past, dan hadden ze van mij best mogen zeggen dat ik mijn onderneming op de Wallen ben begonnen naar aanleiding van HUN plan. Ik kan de aandacht die zij kunnen genereren goed gebruiken en mijn initiatief zou een visitekaartje kunnen zijn voor het Wallenplan. Maar je kunt natuurlijk niets forceren en ik kom er zonder hen ook wel. Binnenkort kun je niet echt meer om Il Gioiello heen. Je kunt er nu eigenlijk al niet meer om heen. Elke interieurverandering wordt beter, mooier en van meer kwaliteit. Het is spraakmakend en het is een eyecatcher in de buurt. De galerie doet haar naam eer aan, want het is pas op 21 maart jl. ontstaan en nu al uitgegroeid tot het juweeltje van de Wallen.

12/12/2009

Ik heb twitteren ‘ontdekt’. Ik snap het nog niet helemaal, maar ik vind het superleuk! Ik heb zelfs speciaal een BlackBerry genomen om op elk moment van de dag te kunnen roepen wat ik denk en wat ik om me heen zie gebeuren. Mijn Twits gaan vaak over de fietsers die ik tegen kom onderweg in mijn Smart en waar ik mij kapot aan erger. Het zijn de meest a-sociale weggebruikers die ik ken. Als je te voet bent, probeer dan maar eens het zebrapad van de Beethovenstraat over te steken. Van de Gerrit van der Veenstraat naar de Albert Heijn. De tram laat me netjes oversteken, snel naderende auto’s staan stil vlak voor het zebrapad, maar daarna! Waar je het fietspad moet oversteken!

Als je leven je niet lief is, moet je eens naar dat stukje in Amsterdam toe komen. Het hele zebrapad kom je veilig over, en dan moet je, om niet in het ziekenhuis te belanden, op dat laatste metertje, springen, uitwijken, inhouden of doorlopen voor de razendsnelle fietsers, ‘die wel even snel links en rechts en voor en achter je langs scheuren’, allemaal tegelijk. Zij moeten net zoals auto’s en trams toch ook stoppen voor voetgangers op het zebrapad?! Het is verschrikkelijk!

Maar goed, twitteren is leuk. Ik doe het de hele dag door. Ik roep gewoon alles wat ik denk. Ik ben geen thema-twitteraar. Zo ben ik vanmiddag gaan hardlopen. Het schijnt dat het plan van de Panorama rond is. En wat is dat voor plan? In verband met de promotie van mijn in April 2010 te verschijnen boek, willen zij dat hun journaliste Mylene de la Haye mij interviewt en daarbij maakt Govert de Roos een fotoreportage van mij als ‘over the top’ gangsterliefje (wink wink). En nog spannender: JA, OOK VOOR DE COVER !! Het is niet te geloven, maar het is echt waar. Ik zal worden gefotografeerd door Govert de Roos. En ik heb het niet zelf gevraagd (nee, echt niet!). Panorama’s Mylene de la Haye heeft het plan zelf bedacht en mij benaderd met de vraag wat ik ervan zou vinden. Wat ik ervan zou vinden? Dat is toch geweldig!!

Maar… na 10 seconden huppelen van blijdschap sloeg de paniek toe! Wij zijn afgelopen zomervakantie in Amerika geweest en daar ben ik 5 kilo aangekomen. Die kilo’s zijn op bepaalde verkeerde plekken van mijn lichaam gaan zitten en ze gaan niet meer weg. Hoe hard ik ze ook weg jaag, zij blijven zitten waar ze zitten. Zij vinden het klaarblijkelijk heerlijk op die zachte heupen, billen, buik en armen. Ze vertrekken gewoon niet. Ze vertikken het.

Komt daar eindelijk de kans van mijn leven voorbij, om door zo’n wereldfotograaf te worden vastgelegd en dan heb ik dat! Dat is toch niet leuk? Dus ik bedacht, ik moet vet verbranden. Ik ga hardlopen! Dat vind ik namelijk zo leuk om te doen. Ik kijk er echt naar uit, maar niet heus.

Om het voor mezelf toch een beetje leuk te maken, dacht ik om zo nu en dan gewoon een Twitje te strooien. Tijdens het rennen ja. En inderdaad, de tijd vloog voorbij en ik was niet eens buiten adem toen ik ‘home’ weer had bereikt. Hoe dat kwam? Omdat ik alweer honderden meters verder was, voordat ik tijdens het schokken van de stappen, de volgende letter  met mijn vinger had weten te vinden om deze in te toetsen. Je begrijpt hoe de afstand gevorderd was, als ik een hele zin af had… Zo was ik goed afgeleid en daardoor schoot het rennen lekker op! Overmoedig als ik was geworden na mijn eerste ietwat stoere kreet op Twitter omdat het me aardig af ging: “Hardlopend twitteren. Who's done that before?!” wilde ik nu ook een zakelijke email beantwoorden. Tenslotte ben ik een vrouw en waren dat niet die multitasking creatures?

Ging ik al emailend bijna op mijn bek! Vier rare hink-stap-sprongen om mijn evenwicht niet te verliezen, keek ik snel om mij heen of niemand mij had gadegeslagen en wist ik het voorval nog net op Twitter te melden: “Ik ging bijna op mijn bek! Ik dacht dat ik een multitasking woman was.” Daarna heb ik me maar gefocused op het hardlopen. Het belangrijkste ervan is toch dat ik die kilo’s zie kwijt te raken, voordat Govert de Roos in de aanslag staat met zijn camera…

Deze kans komt me aanwaaien, ik mag er wel een béétje moeite voor doen!