19/8/2009

Ik ben er onaangekondigd en langdurig tussenuit geweest. Ik weet het, het is niet zoals het hoort –zeker niet als je net een eigen website hebt geopend waarin je beloofd om dagelijks een stukje te schrijven-, maar ik geloof echt dat jullie het me zullen

vergeven. Ik zal jullie updaten en de reden uitleggen, om het daarmee een béétje goed te maken. ;) Het is Marcel zijn persoon geweest die 3,5 jaar in die slopende, uithollende, frustrerende rechtszaak heeft gezeten, maar ik zal je vertellen: ook ik was er moe van alsof ik zelf een levensstrijd heb moeten leveren. Ik was klaar met alle oneerlijkheid, met de onderhuids vretende frustraties, met de altijd maar te leveren strijd, alles wat je in je hebt te moeten inleveren en met het feit dat we werden geleefd. Toen tijdens de spannende zitting van vrijdag 3 juli 2009, waarin de vonnissen werden geveld, Marcel na 3,5 jaar doffe ellende EINDELIJK volledig werd vrijgesproken, was ik dan ook ZO ontzettend blij. Ik voelde zo’n enorme opluchting, er knapte gewoon iets in me. Mijn gevoelens en hersenen volgden elkaar niet meer. Kortsluiting. Emoties. Direct na de uitspraak, toen we het de Bunker uit kwamen lopen, liet een goede vriend van ons al de champagnekurken ploppen van blijdschap. Hij had bijna elke zitting naast mij gezeten, en voelde de vrijspraak zeker aankomen en had zodoende de champagneflessen achterin zijn auto gereed staan. Echt geweldig. Fantastisch!

Het blijkt trouwens dat het korte maar feestelijke toasten is vastgelegd op foto en film, want volgens zeggen was het zo’n beetje op elke zender in het nieuws. Het is onszelf geheel ontgaan, maar we ontvingen allemaal telefoontjes en smsjes dat we champagne toastend in het nieuws te zien waren. Wél hebben we de vastlegging de volgende dag in de Telegraaf gezien. Maar dat kon ook niet anders, dat was een foto van een halve pagina. Marcel en ik zoenend met een geheven glas champagne. Jammer dat Keanu er niet op stond. Het was net zo goed zijn overwinning. Want reken maar dat deze periode ook voor hem niet leuk is geweest.

Daarna gingen we met iedereen die er voor ons was lunchen in Café Restaurant Amsterdam. De advocaat mee, vrienden mee, vriendinnen mee, wij zelf (ons gezin) natuurlijk ook mee. In de auto, onderweg naar de lunch, hebben we meteen onze vlucht naar Amerika bevestigd. Op 24 juli 2009 zouden we alle stress en ellende van de afgelopen 3,5 jaar, de hele sleur van ‘geleefd worden’, heerlijk achter ons laten. Voor een dikke 3 weken! SWEET!!