20/8/2009

Zelf ben ik er 2 dagen na de vrijspraak al even tussen uit gepiept. Een soort pre-relaxation. Ik was er na al die jaren met Marcel mee te hebben geknokt, helemaal doorheen en had het echt nodig. Met vriendinnen ben ik meteen naar Mallorca vertrokken om een week lang elke dag, de hele dag buitenritten te gaan maken op paarden. We maakten trails van 5 à 8 uur per dag en dat 7 dagen lang!

Tutje dat ik ben, dacht dat ik een weekje lekker bos- en strandritten maken had geboekt (ik fantaseerde over mezelf en mijn vriendinnen galoperend over het strand met onze lange haren achter ons aan wapperend en mensen die ons wijzend na zouden turen, van “oh, moet je kijken! Wow!”). Niets was minder waar! Trails rijden is doodgewoon survivalen, maar dan op een paard. Wat anderen in de Ardennen doen, met een backpack en sandalen, met kano’s en tenten, met abseilen en de kans lopen op een ‘eye-to-eye’ met wilde dieren, DAT deden wij dus ook, maar dan op de rug van een paard. We zijn van doodenge stijle rotsen afgedaald (ik dacht soms echt: “Slik. Dat durf ik nog niet eens te voet”), door prikkelbosjes gereden (1x was het zo erg verwilderd, dat we zelfs moesten afstappen om ons paard te (bege)leiden en toen bleef IK natuurlijk weer, vastgehaakt hangen in een stugge prikkelbos, ik kon niet voor- of achteruit, want die lange dikke prikkels zaten door mijn vlees heen gestoken!), we zijn door een watertje overgestoken (oke, het was geen rivier maar toch…), we moesten pauzeren en de paarden zelf afzadelen en aan een boom binden, om vervolgens te zitten eten midden in de natuur. Gelukkig hebben we op uitgestrekte velden of landweggetjes ook lekker gegaloppeerd. Dat maakte een hoop goed, maar het was echt werken geblazen.

En dan die billetjes van ons! Helemaal beurs hè. Ik had blauwe dijen en een blauwe kont, toen ik thuis kwam. En met kromme benen lopen en niet meer lekker kunnen zitten. Van tevoren dachten we daar elke avond op het terras van de ranch in mooie zomerjurkjes wijntjes te drinken en heerlijk na te zullen kletsen.

Nee dus. De harde realiteit is, dat wij om half 10 als een blok lagen te ronken in ons bed. We deden meestal nog een korte poging tot keten in de blokhut (geinen, roddelen, dansen, sommigen lieten zelfs harde winden!!), maar lang hielden we dat nooit vol, we waren echt uitgeteld. Daarbij kwam dat we de volgende dag om 9uur gewoon alweer in de truck zaten op weg naar het volgende deel van Mallorca dat we zouden gaan verkennen. Dan zaten we ca. een uur lang in de vrachtwagen op weg naar de bestemming, waar we dan de paarden ontmoetten, die al vooruit waren gebracht in een trailer. Je moest je eigen paard poetsen en opzadelen, en dan begon de trailride. De prachtige natuur, supervriendelijke paarden, de gezelligheid van de groep en de begeleider Joe maakten de vakantie echt meer dan waard.