12/12/2009
Ik heb twitteren ‘ontdekt’. Ik snap het nog niet helemaal, maar ik vind het superleuk! Ik heb zelfs speciaal een BlackBerry genomen om op elk moment van de dag te kunnen roepen wat ik denk en wat ik om me heen zie gebeuren. Mijn Twits gaan vaak over de fietsers die ik tegen kom onderweg in mijn Smart en waar ik mij kapot aan erger. Het zijn de meest a-sociale weggebruikers die ik ken. Als je te voet bent, probeer dan maar eens het zebrapad van de Beethovenstraat over te steken. Van de Gerrit van der Veenstraat naar de Albert Heijn. De tram laat me netjes oversteken, snel naderende auto’s staan stil vlak voor het zebrapad, maar daarna! Waar je het fietspad moet oversteken!
Als je leven je niet lief is, moet je eens naar dat stukje in Amsterdam toe komen. Het hele zebrapad kom je veilig over, en dan moet je, om niet in het ziekenhuis te belanden, op dat laatste metertje, springen, uitwijken, inhouden of doorlopen voor de razendsnelle fietsers, ‘die wel even snel links en rechts en voor en achter je langs scheuren’, allemaal tegelijk. Zij moeten net zoals auto’s en trams toch ook stoppen voor voetgangers op het zebrapad?! Het is verschrikkelijk!
Maar goed, twitteren is leuk. Ik doe het de hele dag door. Ik roep gewoon alles wat ik denk. Ik ben geen thema-twitteraar. Zo ben ik vanmiddag gaan hardlopen. Het schijnt dat het plan van de Panorama rond is. En wat is dat voor plan? In verband met de promotie van mijn in April 2010 te verschijnen boek, willen zij dat hun journaliste Mylene de la Haye mij interviewt en daarbij maakt Govert de Roos een fotoreportage van mij als ‘over the top’ gangsterliefje (wink wink). En nog spannender: JA, OOK VOOR DE COVER !! Het is niet te geloven, maar het is echt waar. Ik zal worden gefotografeerd door Govert de Roos. En ik heb het niet zelf gevraagd (nee, echt niet!). Panorama’s Mylene de la Haye heeft het plan zelf bedacht en mij benaderd met de vraag wat ik ervan zou vinden. Wat ik ervan zou vinden? Dat is toch geweldig!!
Maar… na 10 seconden huppelen van blijdschap sloeg de paniek toe! Wij zijn afgelopen zomervakantie in Amerika geweest en daar ben ik 5 kilo aangekomen. Die kilo’s zijn op bepaalde verkeerde plekken van mijn lichaam gaan zitten en ze gaan niet meer weg. Hoe hard ik ze ook weg jaag, zij blijven zitten waar ze zitten. Zij vinden het klaarblijkelijk heerlijk op die zachte heupen, billen, buik en armen. Ze vertrekken gewoon niet. Ze vertikken het.
Komt daar eindelijk de kans van mijn leven voorbij, om door zo’n wereldfotograaf te worden vastgelegd en dan heb ik dat! Dat is toch niet leuk? Dus ik bedacht, ik moet vet verbranden. Ik ga hardlopen! Dat vind ik namelijk zo leuk om te doen. Ik kijk er echt naar uit, maar niet heus.
Om het voor mezelf toch een beetje leuk te maken, dacht ik om zo nu en dan gewoon een Twitje te strooien. Tijdens het rennen ja. En inderdaad, de tijd vloog voorbij en ik was niet eens buiten adem toen ik ‘home’ weer had bereikt. Hoe dat kwam? Omdat ik alweer honderden meters verder was, voordat ik tijdens het schokken van de stappen, de volgende letter met mijn vinger had weten te vinden om deze in te toetsen. Je begrijpt hoe de afstand gevorderd was, als ik een hele zin af had… Zo was ik goed afgeleid en daardoor schoot het rennen lekker op! Overmoedig als ik was geworden na mijn eerste ietwat stoere kreet op Twitter omdat het me aardig af ging: “Hardlopend twitteren. Who's done that before?!” wilde ik nu ook een zakelijke email beantwoorden. Tenslotte ben ik een vrouw en waren dat niet die multitasking creatures?
Ging ik al emailend bijna op mijn bek! Vier rare hink-stap-sprongen om mijn evenwicht niet te verliezen, keek ik snel om mij heen of niemand mij had gadegeslagen en wist ik het voorval nog net op Twitter te melden: “Ik ging bijna op mijn bek! Ik dacht dat ik een multitasking woman was.” Daarna heb ik me maar gefocused op het hardlopen. Het belangrijkste ervan is toch dat ik die kilo’s zie kwijt te raken, voordat Govert de Roos in de aanslag staat met zijn camera…
Deze kans komt me aanwaaien, ik mag er wel een béétje moeite voor doen!