12/12/2009

Ik heb twitteren ‘ontdekt’. Ik snap het nog niet helemaal, maar ik vind het superleuk! Ik heb zelfs speciaal een BlackBerry genomen om op elk moment van de dag te kunnen roepen wat ik denk en wat ik om me heen zie gebeuren. Mijn Twits gaan vaak over de fietsers die ik tegen kom onderweg in mijn Smart en waar ik mij kapot aan erger. Het zijn de meest a-sociale weggebruikers die ik ken. Als je te voet bent, probeer dan maar eens het zebrapad van de Beethovenstraat over te steken. Van de Gerrit van der Veenstraat naar de Albert Heijn. De tram laat me netjes oversteken, snel naderende auto’s staan stil vlak voor het zebrapad, maar daarna! Waar je het fietspad moet oversteken!

Als je leven je niet lief is, moet je eens naar dat stukje in Amsterdam toe komen. Het hele zebrapad kom je veilig over, en dan moet je, om niet in het ziekenhuis te belanden, op dat laatste metertje, springen, uitwijken, inhouden of doorlopen voor de razendsnelle fietsers, ‘die wel even snel links en rechts en voor en achter je langs scheuren’, allemaal tegelijk. Zij moeten net zoals auto’s en trams toch ook stoppen voor voetgangers op het zebrapad?! Het is verschrikkelijk!

Maar goed, twitteren is leuk. Ik doe het de hele dag door. Ik roep gewoon alles wat ik denk. Ik ben geen thema-twitteraar. Zo ben ik vanmiddag gaan hardlopen. Het schijnt dat het plan van de Panorama rond is. En wat is dat voor plan? In verband met de promotie van mijn in April 2010 te verschijnen boek, willen zij dat hun journaliste Mylene de la Haye mij interviewt en daarbij maakt Govert de Roos een fotoreportage van mij als ‘over the top’ gangsterliefje (wink wink). En nog spannender: JA, OOK VOOR DE COVER !! Het is niet te geloven, maar het is echt waar. Ik zal worden gefotografeerd door Govert de Roos. En ik heb het niet zelf gevraagd (nee, echt niet!). Panorama’s Mylene de la Haye heeft het plan zelf bedacht en mij benaderd met de vraag wat ik ervan zou vinden. Wat ik ervan zou vinden? Dat is toch geweldig!!

Maar… na 10 seconden huppelen van blijdschap sloeg de paniek toe! Wij zijn afgelopen zomervakantie in Amerika geweest en daar ben ik 5 kilo aangekomen. Die kilo’s zijn op bepaalde verkeerde plekken van mijn lichaam gaan zitten en ze gaan niet meer weg. Hoe hard ik ze ook weg jaag, zij blijven zitten waar ze zitten. Zij vinden het klaarblijkelijk heerlijk op die zachte heupen, billen, buik en armen. Ze vertrekken gewoon niet. Ze vertikken het.

Komt daar eindelijk de kans van mijn leven voorbij, om door zo’n wereldfotograaf te worden vastgelegd en dan heb ik dat! Dat is toch niet leuk? Dus ik bedacht, ik moet vet verbranden. Ik ga hardlopen! Dat vind ik namelijk zo leuk om te doen. Ik kijk er echt naar uit, maar niet heus.

Om het voor mezelf toch een beetje leuk te maken, dacht ik om zo nu en dan gewoon een Twitje te strooien. Tijdens het rennen ja. En inderdaad, de tijd vloog voorbij en ik was niet eens buiten adem toen ik ‘home’ weer had bereikt. Hoe dat kwam? Omdat ik alweer honderden meters verder was, voordat ik tijdens het schokken van de stappen, de volgende letter  met mijn vinger had weten te vinden om deze in te toetsen. Je begrijpt hoe de afstand gevorderd was, als ik een hele zin af had… Zo was ik goed afgeleid en daardoor schoot het rennen lekker op! Overmoedig als ik was geworden na mijn eerste ietwat stoere kreet op Twitter omdat het me aardig af ging: “Hardlopend twitteren. Who's done that before?!” wilde ik nu ook een zakelijke email beantwoorden. Tenslotte ben ik een vrouw en waren dat niet die multitasking creatures?

Ging ik al emailend bijna op mijn bek! Vier rare hink-stap-sprongen om mijn evenwicht niet te verliezen, keek ik snel om mij heen of niemand mij had gadegeslagen en wist ik het voorval nog net op Twitter te melden: “Ik ging bijna op mijn bek! Ik dacht dat ik een multitasking woman was.” Daarna heb ik me maar gefocused op het hardlopen. Het belangrijkste ervan is toch dat ik die kilo’s zie kwijt te raken, voordat Govert de Roos in de aanslag staat met zijn camera…

Deze kans komt me aanwaaien, ik mag er wel een béétje moeite voor doen!

20/8/2009

Zelf ben ik er 2 dagen na de vrijspraak al even tussen uit gepiept. Een soort pre-relaxation. Ik was er na al die jaren met Marcel mee te hebben geknokt, helemaal doorheen en had het echt nodig. Met vriendinnen ben ik meteen naar Mallorca vertrokken om een week lang elke dag, de hele dag buitenritten te gaan maken op paarden. We maakten trails van 5 à 8 uur per dag en dat 7 dagen lang!

Tutje dat ik ben, dacht dat ik een weekje lekker bos- en strandritten maken had geboekt (ik fantaseerde over mezelf en mijn vriendinnen galoperend over het strand met onze lange haren achter ons aan wapperend en mensen die ons wijzend na zouden turen, van “oh, moet je kijken! Wow!”). Niets was minder waar! Trails rijden is doodgewoon survivalen, maar dan op een paard. Wat anderen in de Ardennen doen, met een backpack en sandalen, met kano’s en tenten, met abseilen en de kans lopen op een ‘eye-to-eye’ met wilde dieren, DAT deden wij dus ook, maar dan op de rug van een paard. We zijn van doodenge stijle rotsen afgedaald (ik dacht soms echt: “Slik. Dat durf ik nog niet eens te voet”), door prikkelbosjes gereden (1x was het zo erg verwilderd, dat we zelfs moesten afstappen om ons paard te (bege)leiden en toen bleef IK natuurlijk weer, vastgehaakt hangen in een stugge prikkelbos, ik kon niet voor- of achteruit, want die lange dikke prikkels zaten door mijn vlees heen gestoken!), we zijn door een watertje overgestoken (oke, het was geen rivier maar toch…), we moesten pauzeren en de paarden zelf afzadelen en aan een boom binden, om vervolgens te zitten eten midden in de natuur. Gelukkig hebben we op uitgestrekte velden of landweggetjes ook lekker gegaloppeerd. Dat maakte een hoop goed, maar het was echt werken geblazen.

En dan die billetjes van ons! Helemaal beurs hè. Ik had blauwe dijen en een blauwe kont, toen ik thuis kwam. En met kromme benen lopen en niet meer lekker kunnen zitten. Van tevoren dachten we daar elke avond op het terras van de ranch in mooie zomerjurkjes wijntjes te drinken en heerlijk na te zullen kletsen.

Nee dus. De harde realiteit is, dat wij om half 10 als een blok lagen te ronken in ons bed. We deden meestal nog een korte poging tot keten in de blokhut (geinen, roddelen, dansen, sommigen lieten zelfs harde winden!!), maar lang hielden we dat nooit vol, we waren echt uitgeteld. Daarbij kwam dat we de volgende dag om 9uur gewoon alweer in de truck zaten op weg naar het volgende deel van Mallorca dat we zouden gaan verkennen. Dan zaten we ca. een uur lang in de vrachtwagen op weg naar de bestemming, waar we dan de paarden ontmoetten, die al vooruit waren gebracht in een trailer. Je moest je eigen paard poetsen en opzadelen, en dan begon de trailride. De prachtige natuur, supervriendelijke paarden, de gezelligheid van de groep en de begeleider Joe maakten de vakantie echt meer dan waard.

19/8/2009

Ik ben er onaangekondigd en langdurig tussenuit geweest. Ik weet het, het is niet zoals het hoort –zeker niet als je net een eigen website hebt geopend waarin je beloofd om dagelijks een stukje te schrijven-, maar ik geloof echt dat jullie het me zullen

vergeven. Ik zal jullie updaten en de reden uitleggen, om het daarmee een béétje goed te maken. ;) Het is Marcel zijn persoon geweest die 3,5 jaar in die slopende, uithollende, frustrerende rechtszaak heeft gezeten, maar ik zal je vertellen: ook ik was er moe van alsof ik zelf een levensstrijd heb moeten leveren. Ik was klaar met alle oneerlijkheid, met de onderhuids vretende frustraties, met de altijd maar te leveren strijd, alles wat je in je hebt te moeten inleveren en met het feit dat we werden geleefd. Toen tijdens de spannende zitting van vrijdag 3 juli 2009, waarin de vonnissen werden geveld, Marcel na 3,5 jaar doffe ellende EINDELIJK volledig werd vrijgesproken, was ik dan ook ZO ontzettend blij. Ik voelde zo’n enorme opluchting, er knapte gewoon iets in me. Mijn gevoelens en hersenen volgden elkaar niet meer. Kortsluiting. Emoties. Direct na de uitspraak, toen we het de Bunker uit kwamen lopen, liet een goede vriend van ons al de champagnekurken ploppen van blijdschap. Hij had bijna elke zitting naast mij gezeten, en voelde de vrijspraak zeker aankomen en had zodoende de champagneflessen achterin zijn auto gereed staan. Echt geweldig. Fantastisch!

Het blijkt trouwens dat het korte maar feestelijke toasten is vastgelegd op foto en film, want volgens zeggen was het zo’n beetje op elke zender in het nieuws. Het is onszelf geheel ontgaan, maar we ontvingen allemaal telefoontjes en smsjes dat we champagne toastend in het nieuws te zien waren. Wél hebben we de vastlegging de volgende dag in de Telegraaf gezien. Maar dat kon ook niet anders, dat was een foto van een halve pagina. Marcel en ik zoenend met een geheven glas champagne. Jammer dat Keanu er niet op stond. Het was net zo goed zijn overwinning. Want reken maar dat deze periode ook voor hem niet leuk is geweest.

Daarna gingen we met iedereen die er voor ons was lunchen in Café Restaurant Amsterdam. De advocaat mee, vrienden mee, vriendinnen mee, wij zelf (ons gezin) natuurlijk ook mee. In de auto, onderweg naar de lunch, hebben we meteen onze vlucht naar Amerika bevestigd. Op 24 juli 2009 zouden we alle stress en ellende van de afgelopen 3,5 jaar, de hele sleur van ‘geleefd worden’, heerlijk achter ons laten. Voor een dikke 3 weken! SWEET!!

29/5/2009

We zijn een weekendje naar Antwerpen met zijn drieën. Heerlijk! Na al die jaren rechtszaak eindelijk weer even lekker ontspannen. Eens kijken of we nog weten hoe dat moet. Je kunt nu toch niets meer doen dan wachten op de uitspraak. Dan kun je net zo goed weer aan jezelf leren denken, het gezin voorop gaan stellen. En dat is precies wat we dit weekend doen.Vanmorgen heb ik ons hondje naar mijn zwangere vriendin gebracht. Zij denkt eraan om net als ons, een Yorkshire terrier te nemen als haar kindje straks de leeftijd krijgt dat het om een huisdier gaat vragen. Ze wil alvast kijken of het inderdaad wat voor haar is en heeft aangeboden om in de zomervakantie op onze hond te passen voor een paar weken. Nu haalt ze haar ook al geregeld op om lekker te gaan wandelen. Wandelen is goed voor je als je zwanger bent. Een hondje maakt wandelen tenminste nog leuk… Ik vertelde haar dus over Antwerpen en vroeg of het misschien slim zou zijn om tijdens dat weekend te oefenen met Diva. Straks is 3 weken ineens heel veel; een ander verhaal dan zo nu en dan een uurtje wandelen. Ze kan maar beter weten wat het ECHT inhoudt voordat we voor 3 weken vertrokken zijn. Mijn vriendin vond dat een heel leuk idee. Vanmorgen dus hondje weggebracht, daarna naar het Gelderlandplein gereden om kattenvoer te halen voor de kat, die het weekend alleen thuis zal zijn. Dat heeft ie vaker gedaan en dat gaat goed. Als hij maar genoeg eten en drinken heeft. Naar de kattenbak kan hij zelf. De hond moet worden uitgelaten. Dat is het verschil tussen hond en kat als je een weekendje weg wilt. Thuisgekomen van de hectiek in de vroege ochtend, ben ik de koffers gaan inpakken. Tussen 12 en half 1 kwamen mijn mannen een voor een thuis. Die heb ik van een kop zelfgemaakte soep voorzien en toen vertrokken we, lekker vroeg. We zouden ver voor de spits gaan rijden. Half 1 was het plan, half 2 werd het. Maar dat was nog steeds ruim op tijd. DACHTEN we. Behalve dat ik me in mijn verhaaltje ‘dirty hairy’ al eens had afgevraagd wat Pinksteren in houdt en ik sindsdien weet dat het met terugkomst Jezus, vlammetje en bijeenkomst apostelen te maken heeft, weet ik sinds vanmiddag ook dat Pinksteren betekent: IN DE FILE STAAN!! In ellendig lange files. Vanaf waar je woont tot aan je bestemming FILE. En zo leer ik door de jaren heen, beetje bij beetje wat pinksteren inhoudt.

27/5/2009

Mijn man en zijn advocaat hebben een ontzettend goed stuk geschreven ten behoeve van de dupliek van mijn man vandaag, in de zaak Holleeder. Ik denk dat het openbaar ministerie hiermee op zijn minst niet blij zal zijn geweest. Niemand vindt het leuk om in welke situatie dan ook, terecht te worden gewezen, of te horen te krijgen dat je het niet goed hebt gedaan. Niet op je werk, niet door een leraar op school, niet door je ouders, niet door je partner, niet door een vriend of vriendin...Laat staan als je advocaat-generaal bent en staat voor het openbaar ministerie, in de prestigieuze Holleederzaak. En je tegenstander je opdonder na opdonder geeft door te vertellen hoe onzorgvuldig, ongemotiveerd en niet-grondig je met je missie bent omgegaan; jou vertelt dat je zo enorm 'niet-overtuigd' van je zaak overkomt en dat het overduidelijk is waarom je steeds weer een ander standpunt moet innemen om verdachte 'misschien dan op deze manier?' hopelijk schuldig te kunnen laten lijken en je daardoor juist steeds ongeloofwaardiger wordt. En dat je WEET dat je tegenstander, de verdediging nog eens gelijk heeft ook... Voor mijn gevoel is dat vandaag gebeurd en kreeg het openbaar ministerie zodanig, vandaag billenkoek van mijn man en zijn advocaat. Het gaat er bij mij dan ook niet in, dat zij met een voldaan gevoel naar huis is gegaan. Op misdaadjournalist is de dupliek door de ogen van een buitenstaander te lezen. Grappig dat die persoon mijn visie deelt, korte en heldere weergave.Vanuit de Bunker hebben we direct wat dingetjes gedaan, waar we al 3,5 jaar geen 'normale' tijd voor hebben gehad, omdat er snel of minder snel, altijd weer een volgende zittingsdag aankwam die een intensieve voorbereiding vergde. We zijn lekker met zijn tweeen naar de Gamma en de Praxis gereden en hebben daar gewoon wat rondgeslenterd en eindelijk die boodschappen gedaan die al tijden op de lijst stonden. Daarna hebben we met onze zoon een hapje gegeten om vervolgens WEER naar Gamma en Praxis te gaan. Met zijn drieen in de Gamma rond zwalken... Hoe burgerlijk, maar hoe heerlijk het voor ons voelde!!Eenmaal thuis is mijn man zelfs thuis gebleven. Bij ons, bij zijn gezin. Hij is eens niet terug gegaan naar kantoor. Hij zou lekker op de bank naar voetbal gaan kijken. Nou, dat heeft MAX 5 minuten geduurd, want daarna was de zagerij geopend (zzzzzz...). En daar ligt hij dan op de bank voetbal te kijken; met zijn ogen dicht en hard snurkend. Ik laat hem lekker liggen, totdat hij uit zichzelf wakker zal worden. Hij zal waarschijnlijk slaapdronken naar bed strompelen, ik erachter aan, om dan samen heerlijk lepeltje-lepeltje als een blok in een heeeele diepe slaap te vallen.

26/5/2009

Afschuwelijk. Het raakte me diep. Ik heb een moment intens naar foto's van haar en haar gezin zitten kijken en daar een heel verdrietige traan om gelaten. Toen belde een andere vriendin 'of ik het al had gehoord van het overleden vriendinnetje' en dan heb je geen telefoongesprek van 10 minuutjes... Na ons gesprek ben ik snel naar kantoor geraced, waar mijn man de laatste loodjes aan het leggen is, aan zijn aller aller allerlaatste woord (Dupliek in Hoger Beroep) in de 'rechtszaak van de eeuw', die van Holleeder, waar ook wij al 3,5 jaar in zitten. Ik had beloofd om zijn dupliekstukken nog van redactie te voorzien, maar moest wel om 12uur alweer weg. Ik had een 'touch-up' afspraak voor mijn getatoeëerde wenkbrauwen (ik heb van mijzelf maar halve... heel stom!). Stuk gelezen, sjeesen naar de salon, daarna weer terug naar kantoor om de ondertussen nieuw ontstane documenten te bekritiseren en corrigeren. Om half 5 via de Albert Heijn naar huis, snel eten koken, want mijn zoon moest repeteren voor de schoolmusical waar hij de hoofdrol in heeft veroverd en naar pianoles. Het werd een ovenschotel, die ondanks de snelheid waarin deze gemaakt was, gelukkig toch heel lekker was gelukt. Ondertussen nog een wasje gedraaid, de hond gedouched, want zij stonk naar 'natte hond' vanwege de regen.

Ik heb de dag weer overleefd, ben alleen nu wel een beetje gaar, want vannacht heb ik niet geslapen door het noodweer. Mijn man kwam pas diep in de nacht thuis, dus daar zat bange ik, alleen. Met buiten loeiharde knallen, akelige flitsen, 100km per uur stormende windstoten en hagelballen ter grootte van golfballen die uit de lucht kletterden. OMG! Ik was ZO bang! Mijn zoon vind het juist rustgevend en sliep er heerlijk doorheen en de hond was nog banger dan ik. Aan haar had ik niks.Toen mijn man eindelijk thuis kwam en met mij samen in bed stapte, viel ook hij direct als een blok in slaap. Naah.. Feit: hond Diva en ik samen doodsbang in bed, met slapende man naast ons. Kind in ander kamer ook in heerlijke rust. Resultaat: Diva en ik konden NIET slapen, maar durfden ook niet het bed uit om mij van een kalmerende kop thee te voorzien. Te verwachten effect morgen: ipv aandachtig luisteren naar de dupliek van mijn man, stiekeme hazeslaapjes verdoezelen voor omstanders...

21/11/2006

Mijn man en ik zitten in de auto om nog wat boodschapjes te doen, voordat we ons gaan optutten voor het etentje van vanavond met advocaat Jan Hein Kuijpers en zijn vriendin Renata. We willen namelijk vieren dat Marcel na 8 maanden  in de cel te hebben gezeten, eindelijk weer op vrije voeten loopt. Hij was als vermeend medeverdachte mee gezogen in een heel groot proces om Willem Holleeder heen. Ik ben blij dattie weer bij me is.

Ik zit dus zo gezellig tegen hem aan te kletsen en zeg dat ik al weet wat ik aan trek: mijn zwarte krijtstreeppak, mijn roze overhemd, een zwarte stropdas om, torenhoge stiletto lakschoenen aan en mijn zwarte Dolce & Gabbana bril met nude-roze getinte glazen. Marcel zegt dat hij in zijn zwarte Armani pak gaat, hmmm... Lekker met zo'n overhemd eronder. Dat staat hem zo gedistingeerd, that's how I like him most! We gaan helemaal in stijl naar het etentje in The Dylan. Gezellig!! Zo zitten we te keuvelen, als ik op een gegeven moment krijg ik een beetje last krijg van mijn knie. Ik wrijf erover. Ik merk een aantal behoorlijke bobbels op en zeg tegen mijn man: "Schat, voel eens… hier zitten hele dikke bobbels." Hij betast mijn knie en zegt: "Nou, inderdaad."
Ik word een beetje ongerust en begin nog wat bewuster over mijn knie te voelen en vraag me af wat het dan kan zijn. Het doet geen pijn… Maar de bobbels zijn zo dik! Terwijl ik mezelf 'onderzoek', krijg ik een beetje lacherig een déja vu.

Toen ik op de middelbare school zat, had ik me op een ochtend verslapen en had mezelf met heel veel haast aangekleed om niet al te laat op school te komen. Eenmaal in de klas moest  ik nog even naar het toilet, dat was er thuis natuurlijk bij ingeschoten. Daar zat ik op de pot, met mijn spijkerbroek op mijn knieën, toen ik opeens een zwart slap dingetje zag dat uit mijn broekspijp omhoog stak. Het voelde wat flubberig aan  en omdat ik niet wist wat het was vond ik het best een beetje eng. Ik trok er toch maar aan en ik kon het zo uit mijn broekspijp trekken. Ik leek wel een goochelaar! Er kwam geen eind aan! Wat was nu het geval. Die ochtend was ik door de haast in de eerste de beste broek gesprongen die ik in het donker tegen kwam. Daarin had waarschijnlijk nog een panty gezeten vanwege de kou. Zo had ik het 'setje' die bewuste ochtend zeker ook weer aangetrokken, waardoor de panty dus nog gewoon in de broek zat. Doordat ik te laat was en snel, snel in de broek was gesprongen heb ik dat niet opgemerkt en heb de panty met mijn voet de broekspijp in geduwd!! Dat zwarte rare slappe dingetje dat hier in de w.c. van school uit mijn broek kwam, was een HELE PANTY!!  Wat een giller !

Met deze lachwekkende gedachte zit ik  grijnzend in de auto, nog steeds aan mijn knie te voelen. Die knobbels zijn wel heel raar van vorm en wat ook gek is, er zit totaal geen gevoel in die bulten. Ik dacht opeens aan gisteravond. Het was die dag zo koud geweest. Ik was heel moe en bibberig en ben snel uit mijn kleren in mijn nakie in mijn bed gesprongen. Mijn kleren had ik gewoon naast mijn bed gegooid. Ik had zeker vanmorgen zonder te kijken dezelfde spijkerbroek opgeraapt, schoon ondergoed uit de la gepakt en... die zelfde spijkerbroek weer aangetrokken. Je raadt het al: Die raarvormige, gevoelloze knobbels op mijn knie waren geen enge bulten, het was deze keer ook niet een panty, maar nu was het de ‘tangaslip’ die ik de dag ervoor had aan gehad, die nu mijn been vergezelde in mijn broekspijp.

Gelukkig leven we niet meer in de tijd van grote gebreide onderbroeken !