14/12/2009 
Vandaag werd ik geïnterviewd voor een documentaire dat in opdracht van de NCRV wordt gemaakt over de gemeente Amsterdam en haar Wallenplan en wat de Wallenondernemers daarvan vinden. Tijdens dit interview zou de nieuwe inrichting van mijn galerie ‘Il Gioiello’ worden onthuld. Ter voorbereiding hiervoor had ik samen met Pim een doek van rood velours voor de ramen van de etalage gehangen. Deze zou ik ‘on camera’ weg trekken, waarna dan meteen het nieuwe kunstwerk en interieur te zien zouden zijn. Omdat ik best wel nerveus was, deed ik dit alles lekker ruim van tevoren, zodat er niks in de stress-modus zou hoeven gebeuren. Boven in ons kantoor vroeg ik aan Marcel: “Schat, wil je een kopje koffie?” waarop hij zei: “Ja, lekker!” Ik liep dus naar beneden om koffie te halen, met de bedoeling me daarna met mijn espressootje op kantoor rustig nog even voor te bereiden op het interview, voordat meneer Bromet zou komen om het interview met me af te nemen. Er waren wat punten die ik graag wilde verwerken in mijn antwoorden. Ik had alles echter zo relaxed gepland, ik had nog een half uur, dat kon gemakkelijk. Toen ik echter in gedachten verzonken naar beneden liep om koffie voor ons te halen stond ik in de hal van ons amusementscenter plotseling oog in oog met de heer Bromet en zijn geluidsvrouw Evelien. Ik had ze nog helemaal niet verwacht! In gedachten zei ik tegen mezelf: “Gewoon kalm blijven”, maar zag op dat moment in mijn ooghoek dat het rode doek óók al naar beneden was gevallen en mijn etalage dus gewoon reeds onthuld was. Ik had inderdaad aan Pim gevraagd of hij het wat losjes wilde vastmaken, zodat niet mijn verkrampte gezicht vanwege een stiekem gevecht met het doek dat er niet af wilde, in het geheugen van de kijkers zou blijven hangen, maar dit was nu ook weer niet de bedoeling. Pim was ondertussen even weg gegaan om de lunchbroodjes te gaan halen, dus die kon mij niet redden door het doek voor me terug te hangen. Overdonderd door de te vroege komst van de cameraploeg en balend van het doek dat vroegtijdig de galerie onthulde, vroeg ik me paniekerig af hoe dit in godsnaam nog goed kon komen. Alle belangrijke punten die al half in mijn hoofd geprent zaten, waren…. “Poef!”, zomaar weg. Verdwenen. Daar stond ik dan. Marcel was inmiddels ook naar beneden gekomen, waarschijnlijk duurde de koffie te lang. Lief en oplettend als hij is, schoot hij me direct te hulp en heeft ervoor gezorgd dat mijn doek door Vincent weer opnieuw voor de ramen werd terug gehangen. Zelf kon hij niet genoeg kracht zetten om spijkertjes en doek vast te pakken, omdat hij twee dagen geleden de topjes van twee vingers met een grote snijmachine BIJNA heeft afgehakt. Die zaten nu zwaar ingetaped. Dat heb ik by the way gedaan: Moi => Florence Nightingale.

Toen het doek eenmaal weer hing, hebben we maar spijkers met koppen geslagen en zijn meteen met het interview begonnen. Het ging eigenlijk als een trein. Heel spontaan en soepel. Meneer Bromet straalde met zijn zachte vriendelijke toon  iets rustgevends op mij uit. Dat was voor de hyper-versie van de Priscilla, die op zulke momenten de neiging heeft de kop op te steken, waarschijnlijk de juiste remedie. Ik voelde me goed en heb in mijn beleving alles kunnen zeggen wat ik graag wilde zeggen. Namelijk, dat mijn galerietje uniek is. Het is immers de kleinste ter wereld waar je echte kunst en antiek kunt bewonderen en kopen, dat ik streng selecteer op kwaliteit. Daarnaast moet een kunstwerk aan een andere belangrijke voorwaarde voldoen; het moet op een stijlvolle manier erotisch zijn.

Doordat je alleen door het raam naar binnen kunt kijken doet het heel voyeuristisch aan en waar is dat nou leuker dan in het Red Light District van Amsterdam, in de setting van een peeskamertje? Mijn galerie straalt erotiek uit, waardoor de authenticiteit van de Wallen wordt behouden. Doordat het alleen kwaliteit en luxe exposeert en verkoopt, werkt het tegelijkertijd mee aan de upgrade ervan. Om eerlijk te zijn, dacht ik dat mijn initiatief door de gemeente gewaardeerd zou worden. Maar het tegenovergestelde is aan de hand. Het wordt juist volledig genegeerd. Blijkbaar is er alleen aandacht voor projecten waar de gemeente zelf bij betrokken is. Toen ik mijn onderneming heel feestelijk lanceerde en hiervoor mevrouw Iping, de heer Asscher en de heer van Rossem, die notabene het Wallenplan en Project 1012 leiden uitnodigde, kwamen zij mij niet supporten! Wel schuifelde mevrouw Iping met haar trolleykoffertje mijn ceremonie voorbij, om bij Coffeeshop Latei even om de hoek van mijn gebeuren, op de Zeedijk een kop koffie te gaan drinken. Mij feliciteren met mijn initiatief, was er niet bij. Dit was een ondernemersinitiatief waar zij niets mee te maken hebben gehad…

Als ze het echt zo moeilijk vinden om ergens hun waardering over uit te spreken waar zij niet direct betrokken bij zijn geweest, zoals mijn initiatief dat juist zo goed in hun plan past, dan hadden ze van mij best mogen zeggen dat ik mijn onderneming op de Wallen ben begonnen naar aanleiding van HUN plan. Ik kan de aandacht die zij kunnen genereren goed gebruiken en mijn initiatief zou een visitekaartje kunnen zijn voor het Wallenplan. Maar je kunt natuurlijk niets forceren en ik kom er zonder hen ook wel. Binnenkort kun je niet echt meer om Il Gioiello heen. Je kunt er nu eigenlijk al niet meer om heen. Elke interieurverandering wordt beter, mooier en van meer kwaliteit. Het is spraakmakend en het is een eyecatcher in de buurt. De galerie doet haar naam eer aan, want het is pas op 21 maart jl. ontstaan en nu al uitgegroeid tot het juweeltje van de Wallen.

10/6/2009

Jongens wat vliegt de tijd. Ik ben nog niet eens bekomen van de opening op 21 maart en alle aandacht die ik daarna heb gekregen. En dan heb ik het niet alleen over de media-aandacht, maar ook van mensen op straat. Vooral als ik in de rij stond voor een balie in een winkel ofzo -> waarschijnlijk heeft men dan wat langer de tijd om te denken ‘waar is zij ook alweer van…’ waarna dan op tijd het ‘oh ja!’ kwam, met als resultaat dat men me dus aan sprak. En natuurlijk mensen uit de buurt die me succes wensten met mijn onderneming. Dan zijn daar nog de kennissen die per ongeluk ergens over me hebben gelezen of me op tv hebben gezien. En nog leuker, oude schoolvriendinnen waarvan ik stiekem eigenlijk was vergeten dat zij bestonden, maar die me via de website mailden, omdat ze me op tv hebben gezien en waardoor ik daar nu weer contact mee heb. Dat is nog niet eens voorbij en nu sluit ik as. zaterdag het rolluik alweer om de inrichting van de galerie te veranderen… Poeh! Nieuw behangetje plakken, plafondje draperen, er wordt een beeldscherm opgehangen en nieuwe betere lichtspots… En daarna natuurlijk inrichten. Heh, heerlijk allemaal. Weer leuk, die volgende inrichting, wel heel anders, maar dat is ook de bedoeling. De adrenaline begint al door mijn lijf te gieren. Gek is dat he. De showroom voor de spullen is ook bijna klaar. Zodra dit zo is, gaan alle spullen die nu nog in de galerie staan en hangen, daar naartoe en dan kunnen mensen een afspraak maken om de spullen in het echt te zien, te pakken en te voelen. Om hopelijk EN MASSE te gaan kopen!!