12/12/2009

Ik heb twitteren ‘ontdekt’. Ik snap het nog niet helemaal, maar ik vind het superleuk! Ik heb zelfs speciaal een BlackBerry genomen om op elk moment van de dag te kunnen roepen wat ik denk en wat ik om me heen zie gebeuren. Mijn Twits gaan vaak over de fietsers die ik tegen kom onderweg in mijn Smart en waar ik mij kapot aan erger. Het zijn de meest a-sociale weggebruikers die ik ken. Als je te voet bent, probeer dan maar eens het zebrapad van de Beethovenstraat over te steken. Van de Gerrit van der Veenstraat naar de Albert Heijn. De tram laat me netjes oversteken, snel naderende auto’s staan stil vlak voor het zebrapad, maar daarna! Waar je het fietspad moet oversteken!

Als je leven je niet lief is, moet je eens naar dat stukje in Amsterdam toe komen. Het hele zebrapad kom je veilig over, en dan moet je, om niet in het ziekenhuis te belanden, op dat laatste metertje, springen, uitwijken, inhouden of doorlopen voor de razendsnelle fietsers, ‘die wel even snel links en rechts en voor en achter je langs scheuren’, allemaal tegelijk. Zij moeten net zoals auto’s en trams toch ook stoppen voor voetgangers op het zebrapad?! Het is verschrikkelijk!

Maar goed, twitteren is leuk. Ik doe het de hele dag door. Ik roep gewoon alles wat ik denk. Ik ben geen thema-twitteraar. Zo ben ik vanmiddag gaan hardlopen. Het schijnt dat het plan van de Panorama rond is. En wat is dat voor plan? In verband met de promotie van mijn in April 2010 te verschijnen boek, willen zij dat hun journaliste Mylene de la Haye mij interviewt en daarbij maakt Govert de Roos een fotoreportage van mij als ‘over the top’ gangsterliefje (wink wink). En nog spannender: JA, OOK VOOR DE COVER !! Het is niet te geloven, maar het is echt waar. Ik zal worden gefotografeerd door Govert de Roos. En ik heb het niet zelf gevraagd (nee, echt niet!). Panorama’s Mylene de la Haye heeft het plan zelf bedacht en mij benaderd met de vraag wat ik ervan zou vinden. Wat ik ervan zou vinden? Dat is toch geweldig!!

Maar… na 10 seconden huppelen van blijdschap sloeg de paniek toe! Wij zijn afgelopen zomervakantie in Amerika geweest en daar ben ik 5 kilo aangekomen. Die kilo’s zijn op bepaalde verkeerde plekken van mijn lichaam gaan zitten en ze gaan niet meer weg. Hoe hard ik ze ook weg jaag, zij blijven zitten waar ze zitten. Zij vinden het klaarblijkelijk heerlijk op die zachte heupen, billen, buik en armen. Ze vertrekken gewoon niet. Ze vertikken het.

Komt daar eindelijk de kans van mijn leven voorbij, om door zo’n wereldfotograaf te worden vastgelegd en dan heb ik dat! Dat is toch niet leuk? Dus ik bedacht, ik moet vet verbranden. Ik ga hardlopen! Dat vind ik namelijk zo leuk om te doen. Ik kijk er echt naar uit, maar niet heus.

Om het voor mezelf toch een beetje leuk te maken, dacht ik om zo nu en dan gewoon een Twitje te strooien. Tijdens het rennen ja. En inderdaad, de tijd vloog voorbij en ik was niet eens buiten adem toen ik ‘home’ weer had bereikt. Hoe dat kwam? Omdat ik alweer honderden meters verder was, voordat ik tijdens het schokken van de stappen, de volgende letter  met mijn vinger had weten te vinden om deze in te toetsen. Je begrijpt hoe de afstand gevorderd was, als ik een hele zin af had… Zo was ik goed afgeleid en daardoor schoot het rennen lekker op! Overmoedig als ik was geworden na mijn eerste ietwat stoere kreet op Twitter omdat het me aardig af ging: “Hardlopend twitteren. Who's done that before?!” wilde ik nu ook een zakelijke email beantwoorden. Tenslotte ben ik een vrouw en waren dat niet die multitasking creatures?

Ging ik al emailend bijna op mijn bek! Vier rare hink-stap-sprongen om mijn evenwicht niet te verliezen, keek ik snel om mij heen of niemand mij had gadegeslagen en wist ik het voorval nog net op Twitter te melden: “Ik ging bijna op mijn bek! Ik dacht dat ik een multitasking woman was.” Daarna heb ik me maar gefocused op het hardlopen. Het belangrijkste ervan is toch dat ik die kilo’s zie kwijt te raken, voordat Govert de Roos in de aanslag staat met zijn camera…

Deze kans komt me aanwaaien, ik mag er wel een béétje moeite voor doen!

15/6/2009

De werkster kwam en op de een of andere manier schaam ik me dan nog erger dan anders, voor het feit dat ik zelf niet goed ben in het huishouden. Die confrontatie vind ik gênant, dus wat doe ik altijd als zij komt?Heerlijk genieten van het enorme dubbeleffect dat ze teweeg zou brengen, als ik de zwijnenstal gewoon lekker de zwijnenstal zou laten?

Nee. Ik ga dan altijd, voordat zij komt, als een bezetene de keuken boenen, de badkamer laten glimmen, de kussens van het bankstel opschudden en alle losse troep op- en inruimen. Soms tot diep in de nacht.Het was weer zover. De werkster kwam de volgende dag en ik was dus weer tot in de nachtelijke uren op mijn eigen manier het huis aan het 'voor-schoonmaken'. Ja, ik weet het, ik vraag het mezelf ook wel eens af.Maar goed, op een gegeven moment dacht ik: "De afwas doe ik morgen wel. Dan kan het ochtendspul er nog bij". Dus met de werkster naast me sta ik het zakje dat om het afwasblokje heen zit open te pulken. Ontzettend gepiel. Zegt zij: “Priscil, ben je nou dat plastic ervan af aan het pulleken?” Ik zeg: “Ja, wat een rotspul he, heb jij ook deze? Die moet ik hierna niet meer hoor.” Zegt zij weer: “Dat moet je er helemaal niet vanaf halen. Dat blokje moet je gewoon met plastic en al in de machine doen en dan lost dat op. Is juist veel gemakkelijker!” en ze begint te lachen. “O?!,” zeg ik. Ja weet ik toch veel! Maar wat een gemak en het werkte inderdaad fantastisch!!

’s Avonds vertel ik mijn man opgetogen over het fenomeen ‘oplosbaar plastic om blokje’.

Laatst vond ik echter dat de afwas elke dag muffer ging ruiken. Niet fris. Ik heb toen zo’n citrusdingetje in het rek gehangen. Daarvan gaat de afwas lekker ruiken heb ik geleerd. Dat is normaal ook zo, maar nu vond ik het niet veel effect hebben. Balen. Na een paar dagen niet zulk glanzend en glimmend servies te hebben uitgeruimd en best wel een muffe lucht uit die machine te hebben gehad, begon ik zachtjes aan te klagen. En na te denken uiteraard: "Waar kan het aan liggen?"

Wij hadden laatst boodschappen gedaan bij de Lidl. Heerlijke winkel, crisistijd of niet. Ik had ook een pak afwasblokjes gehaald. Toen ik dit nieuwe pak opende, vroeg ik nog aan mijn man of deze plasticjes ook om de blokjes heen kon blijven? Hij zei: “Ja hoor” en natuurlijk geloofde ik hem.

Op een gegeven moment stond ik met mijn zoon kletsend, de afwas uit te ruimen en ontdekte achter, onderin de afwasmachine een hele berg met afwasblokjes. Met het plastic er nog om heen.

Dit laatste pak was duidelijk niet van het nieuwerwetse soort met oplosbaar plastic. De afwasmachine had de afgelopen weken de afwas met ‘alleen maar water’ gedaan!!

29/5/2009

We zijn een weekendje naar Antwerpen met zijn drieën. Heerlijk! Na al die jaren rechtszaak eindelijk weer even lekker ontspannen. Eens kijken of we nog weten hoe dat moet. Je kunt nu toch niets meer doen dan wachten op de uitspraak. Dan kun je net zo goed weer aan jezelf leren denken, het gezin voorop gaan stellen. En dat is precies wat we dit weekend doen.Vanmorgen heb ik ons hondje naar mijn zwangere vriendin gebracht. Zij denkt eraan om net als ons, een Yorkshire terrier te nemen als haar kindje straks de leeftijd krijgt dat het om een huisdier gaat vragen. Ze wil alvast kijken of het inderdaad wat voor haar is en heeft aangeboden om in de zomervakantie op onze hond te passen voor een paar weken. Nu haalt ze haar ook al geregeld op om lekker te gaan wandelen. Wandelen is goed voor je als je zwanger bent. Een hondje maakt wandelen tenminste nog leuk… Ik vertelde haar dus over Antwerpen en vroeg of het misschien slim zou zijn om tijdens dat weekend te oefenen met Diva. Straks is 3 weken ineens heel veel; een ander verhaal dan zo nu en dan een uurtje wandelen. Ze kan maar beter weten wat het ECHT inhoudt voordat we voor 3 weken vertrokken zijn. Mijn vriendin vond dat een heel leuk idee. Vanmorgen dus hondje weggebracht, daarna naar het Gelderlandplein gereden om kattenvoer te halen voor de kat, die het weekend alleen thuis zal zijn. Dat heeft ie vaker gedaan en dat gaat goed. Als hij maar genoeg eten en drinken heeft. Naar de kattenbak kan hij zelf. De hond moet worden uitgelaten. Dat is het verschil tussen hond en kat als je een weekendje weg wilt. Thuisgekomen van de hectiek in de vroege ochtend, ben ik de koffers gaan inpakken. Tussen 12 en half 1 kwamen mijn mannen een voor een thuis. Die heb ik van een kop zelfgemaakte soep voorzien en toen vertrokken we, lekker vroeg. We zouden ver voor de spits gaan rijden. Half 1 was het plan, half 2 werd het. Maar dat was nog steeds ruim op tijd. DACHTEN we. Behalve dat ik me in mijn verhaaltje ‘dirty hairy’ al eens had afgevraagd wat Pinksteren in houdt en ik sindsdien weet dat het met terugkomst Jezus, vlammetje en bijeenkomst apostelen te maken heeft, weet ik sinds vanmiddag ook dat Pinksteren betekent: IN DE FILE STAAN!! In ellendig lange files. Vanaf waar je woont tot aan je bestemming FILE. En zo leer ik door de jaren heen, beetje bij beetje wat pinksteren inhoudt.

27/5/2009

Mijn man en zijn advocaat hebben een ontzettend goed stuk geschreven ten behoeve van de dupliek van mijn man vandaag, in de zaak Holleeder. Ik denk dat het openbaar ministerie hiermee op zijn minst niet blij zal zijn geweest. Niemand vindt het leuk om in welke situatie dan ook, terecht te worden gewezen, of te horen te krijgen dat je het niet goed hebt gedaan. Niet op je werk, niet door een leraar op school, niet door je ouders, niet door je partner, niet door een vriend of vriendin...Laat staan als je advocaat-generaal bent en staat voor het openbaar ministerie, in de prestigieuze Holleederzaak. En je tegenstander je opdonder na opdonder geeft door te vertellen hoe onzorgvuldig, ongemotiveerd en niet-grondig je met je missie bent omgegaan; jou vertelt dat je zo enorm 'niet-overtuigd' van je zaak overkomt en dat het overduidelijk is waarom je steeds weer een ander standpunt moet innemen om verdachte 'misschien dan op deze manier?' hopelijk schuldig te kunnen laten lijken en je daardoor juist steeds ongeloofwaardiger wordt. En dat je WEET dat je tegenstander, de verdediging nog eens gelijk heeft ook... Voor mijn gevoel is dat vandaag gebeurd en kreeg het openbaar ministerie zodanig, vandaag billenkoek van mijn man en zijn advocaat. Het gaat er bij mij dan ook niet in, dat zij met een voldaan gevoel naar huis is gegaan. Op misdaadjournalist is de dupliek door de ogen van een buitenstaander te lezen. Grappig dat die persoon mijn visie deelt, korte en heldere weergave.Vanuit de Bunker hebben we direct wat dingetjes gedaan, waar we al 3,5 jaar geen 'normale' tijd voor hebben gehad, omdat er snel of minder snel, altijd weer een volgende zittingsdag aankwam die een intensieve voorbereiding vergde. We zijn lekker met zijn tweeen naar de Gamma en de Praxis gereden en hebben daar gewoon wat rondgeslenterd en eindelijk die boodschappen gedaan die al tijden op de lijst stonden. Daarna hebben we met onze zoon een hapje gegeten om vervolgens WEER naar Gamma en Praxis te gaan. Met zijn drieen in de Gamma rond zwalken... Hoe burgerlijk, maar hoe heerlijk het voor ons voelde!!Eenmaal thuis is mijn man zelfs thuis gebleven. Bij ons, bij zijn gezin. Hij is eens niet terug gegaan naar kantoor. Hij zou lekker op de bank naar voetbal gaan kijken. Nou, dat heeft MAX 5 minuten geduurd, want daarna was de zagerij geopend (zzzzzz...). En daar ligt hij dan op de bank voetbal te kijken; met zijn ogen dicht en hard snurkend. Ik laat hem lekker liggen, totdat hij uit zichzelf wakker zal worden. Hij zal waarschijnlijk slaapdronken naar bed strompelen, ik erachter aan, om dan samen heerlijk lepeltje-lepeltje als een blok in een heeeele diepe slaap te vallen.

26/5/2009

Afschuwelijk. Het raakte me diep. Ik heb een moment intens naar foto's van haar en haar gezin zitten kijken en daar een heel verdrietige traan om gelaten. Toen belde een andere vriendin 'of ik het al had gehoord van het overleden vriendinnetje' en dan heb je geen telefoongesprek van 10 minuutjes... Na ons gesprek ben ik snel naar kantoor geraced, waar mijn man de laatste loodjes aan het leggen is, aan zijn aller aller allerlaatste woord (Dupliek in Hoger Beroep) in de 'rechtszaak van de eeuw', die van Holleeder, waar ook wij al 3,5 jaar in zitten. Ik had beloofd om zijn dupliekstukken nog van redactie te voorzien, maar moest wel om 12uur alweer weg. Ik had een 'touch-up' afspraak voor mijn getatoeëerde wenkbrauwen (ik heb van mijzelf maar halve... heel stom!). Stuk gelezen, sjeesen naar de salon, daarna weer terug naar kantoor om de ondertussen nieuw ontstane documenten te bekritiseren en corrigeren. Om half 5 via de Albert Heijn naar huis, snel eten koken, want mijn zoon moest repeteren voor de schoolmusical waar hij de hoofdrol in heeft veroverd en naar pianoles. Het werd een ovenschotel, die ondanks de snelheid waarin deze gemaakt was, gelukkig toch heel lekker was gelukt. Ondertussen nog een wasje gedraaid, de hond gedouched, want zij stonk naar 'natte hond' vanwege de regen.

Ik heb de dag weer overleefd, ben alleen nu wel een beetje gaar, want vannacht heb ik niet geslapen door het noodweer. Mijn man kwam pas diep in de nacht thuis, dus daar zat bange ik, alleen. Met buiten loeiharde knallen, akelige flitsen, 100km per uur stormende windstoten en hagelballen ter grootte van golfballen die uit de lucht kletterden. OMG! Ik was ZO bang! Mijn zoon vind het juist rustgevend en sliep er heerlijk doorheen en de hond was nog banger dan ik. Aan haar had ik niks.Toen mijn man eindelijk thuis kwam en met mij samen in bed stapte, viel ook hij direct als een blok in slaap. Naah.. Feit: hond Diva en ik samen doodsbang in bed, met slapende man naast ons. Kind in ander kamer ook in heerlijke rust. Resultaat: Diva en ik konden NIET slapen, maar durfden ook niet het bed uit om mij van een kalmerende kop thee te voorzien. Te verwachten effect morgen: ipv aandachtig luisteren naar de dupliek van mijn man, stiekeme hazeslaapjes verdoezelen voor omstanders...

28/5/2007

In alle rust van de ochtend snuffel ik met een kopje koffie heerlijk door de digitale kranten en de zgn. crimesites. Keanu ligt nog te slapen. Het is 2e pinksterdag. Behalve dat het betekent dat hij niet naar school hoeft en ik dus niet naar mijn werk, weet ik niet wat Pinksteren inhoudt. Vannacht voordat we in slaap vielen heb ik het aan Marcel gevraagd.Het was iets met terugkomst Jezus, iets met vlammetje en iets met bijeenkomst van apostelen... Nou ja, het maakt me verder ook niet uit. Als ik klaar ben met het schrijven van dit stukje ga ik me douchen en mijn haar doen. Mijn haar wassen, daar hik ik altijd enorm tegen aan. Ik heb heel veel en heel lang haar, dankzij 2 banen extensions. Mijn haar wassen kost enorm veel tijd en als ik eenmaal begin aan het ritueel dat minstens 1.5 uur duurt, moet het direct worden afgemaakt. Het MOET namelijk meteen worden geföhnd en dan bedoel ik 'echt' föhnen, zoals de kapper dat doet. Niet de föhn richting mijn haar houden en blazen tot het droog is. Nee, ik bedoel het hele rataplan met zo'n rolborstel. Het haar moet namelijk worden 'gepolijst'. De tijden van haren met shampoo wassen, een paardestaart in doen en je pet op zetten tot je haar droog is, is ver verleden tijd. Dat is passé. Ik ben op mijn 15e begonnen mijn haar te verven. Eerst altijd pikzwart, toen rood en vanaf mijn 25e blond. Ik ben zo blond geweest als Marilyn Monroe en zo blond als Gwen Stefani. Alle tinten tussen karamel- en witblond heb ik gehad. De meeste tijd was ik hoogblond. Blonds have more fun, had ik gehoord. Goed voor mijn haar was het echter niet !! Mijn haar is er dun en poreus van geworden. Het breekt snel af en de punten slijten erg, waardoor ik een behoorlijke lengte op eigen kracht niet meer haal. Extensions werden dus ingebracht, maar niet in hoogblond. Mijn kapster heeft mij onder streng regime gezet. Mijn haar heeft rust nodig en blonderen is uit den boze. Ik denk wel dat ik daardoor kan zeggen dat ik nu heel mooi en gezond lichtbruin tot goudblond gemêleerd haar heb. Direct mooi en gezond ogend haar, dat is wat de extensions van Djarling doen. Het kost kapitalen en heel veel werk, maar voor een tiepje als ik, is haar heel belangrijk en voor dit resultaat heb ik het echt over. Het geweldige resultaat neemt echter niet weg dat ik aan haren wassen een broertje dood heb. Echt, ik hik er dagen tegen aan. Een half uur ben ik bezig het te wassen, shampootje, crème-spoeling, maskertje en dan nog een uur baan voor baan föhnen met siliconenolie (frizz) tegen het pluizen en de bewuste rolborstel.Als het wérkelijk goed en mooi moet zitten (als je ergens naartoe moet of als je wilt dat het de rest van de week goed zit) dan moet je ook nog krulspelden in doen. Het indraaien van deze dingen kost nog eens een half uur extra en dat is slechts het indraaien. De krullers erin laten zitten, dat moet het liefst UU-ÚUREN. Maar goed, veel keuze heb ik niet. Het is dat, of met 'niet-lang-genoeg, dun, poreus en piekerig' haar rondlopen en me zeer onvrouwelijk voelen. Dan is voor mij de keuze snel gemaakt. Nu heb ik met het wassen van mijn haar echter wéér gewacht tot het ECHT niet meer kon. Het haar op mijn hoofd is alweer zo vet! Ik lijk wel zo'n type dat expres cocosvet in het haar smeert. Nou, ík hou van losvallend geföhnd haar. Dat ziet er lekker schoon en fris uit. Maar vandaag (eigenlijk de afgelopen 2 dagen al) zag mijn haar er echt niet meer uit zoals ik zou willen. En die arme man van mij heeft de afgelopen nachten steeds met zijn neus in mijn inmiddels zuur ruikende (dat denk ik tenminste, haha) vettige pruikebos gelegen. We vallen namelijk altijd 'lepeltje-lepeltje' in slaap. Alleen al om hem, voel ik me nu verplicht de klus te klaren. O, ik hoor gerommel in de slaapkamer van onze zoon. Die is dus wakker. Dan ga ik maar gauw, voordat hij bezit neemt van de badkamer. Hij kan er namelijk ook wat van, hij is ijdel en... heeft ook lang haar.

27/11/2006

Al sinds maanden loopt het water niet weg in onze jacuzzi. Ik ben inmiddels gewend om die kraan niet meer te gebruiken, maar op een dag was ik het ‘vergeten’ en bij wijze van automatisme hang ik mijn hoofd over de rand van het bad om mijn haren te wassen. Met mijn haar al helemaal nat gespoeld word ik er plotseling weer aan herinnerd dat het water niet wegstroomt; er blijft een laagje water liggen. Dat wordt een tafereel met de dweil, waar ik water mee moet opzuigen en dan oversteken naar de douchecabine om het daar uit te wringen. Godsgruwelijke… %$!!#!!! Ik probeer het water dus tóch 'zo' weg te krijgen. Ik haal de afvoerstop weg en vraag me af of er dan misschien een prop rozenblaadjes in de afvoer zit? Dat kon naar mijn idee gemakkelijk, want Keanu lag altijd in bad te bubbelen met van die bruisende badballen en hij koos ook wel eens badballen waar rozenblaadjes in zaten. Het zou mij dus niet verbazen…Afin, ik hang nog steeds onhandig met mijn hoofd over die rand en ik prop heel moeilijk mijn wijs- en middelvinger in die afvoerpijp. "Gatver!", denk ik, "het zijn geen rozenblaadjes, het is een dot haar!! IEIEW!!". Het voelt heel dik en helemaal snotterig aan en het moet wel een behoorlijke bos zijn, want ik krijg het er niet meteen uit met mijn vingers. Ik probeer nog dieper in het putje te graaien om meer grip te krijgen. "Yes!" Ik voel dat ik beet heb, haal de prop uit de afvoerput en gooi het meteen in de badkuip (want het voelde echt, echt, echt heel goor!). Ik dacht bij mezelf: "uuh, wat vies, zo'n he-le dikke vieze prop haar." "Maar…" tiedie diedie tiedie diedie (spannende thriller muziek) "wat ligt dat er raar bij?!" Een fractie durf ik nog lachend te denken dat die dot haar eigenlijk wel op onze Yorkshire Terrier lijkt als zij onder douche staat en nat is ... Zo’n spits snuitje, 4 van die pootjes en van die natte lange haartjes in dezelfde kleur… Dat is ook toevallig! Terwijl ik die 'dot haren' zo neerlegde en ik aan 'ons-hondje-in-natte-douche-toestand' moest denken... Ha !! Nou, ik kan je vertellen; die gedachte duurde NIET langer dan een 100ste seconde, want opeens werd het zwart voor mijn ogen en begon ik te krijsen als een big !! Ik had opeens door dat die overeenkomst met ons hondje helemaal niet gefantaseerd was, maar dat het de gruwelijke werkelijkheid was. Het was namelijk een muis die ik met mijn blote vingers uit dat afvoerputje had gevist !! Een muis die er al maanden voor zorgde dat het water niet wegstroomde, met zijn snotterige leeggelopen  vieze harige lijfje (OMG!!), waaruit die spitse pootjes en een snuitje uit te voorschijn staken. O! MY! GOD!! Oh mijn God !! AAAAAAAAAAAAH… WAAH WAH WAAH… IE IE IE IE IE !!! Ik wist niet of ik moest flauwvallen of moest gaan rennen. Of moest ik huilen?? Mijn lichaam bepaalde voor me: ik werd verlamd, weliswaar met heel veel gekrijs. Ik kon nog net mijn zoon roepen die waarschijnlijk aan de manier waarop ik geluiden maakte al hoorde waar het om ging: "Een muis zeker?" vroeg ie heel droog. JAAAA, Oh My God, ZOOOO VIES !! Ik dacht bijna verontwaardigd hoe hij zo kalm kon blijven?! Hij vond het wel zielig voor me, terwijl hij me gadesloeg en zag hoe mijn verlamdheid omsloeg naar hysterisch gekrijs en gespring. Hij keek me aan en het zal er wel debiel uit hebben gezien, want hij schoot keihard in een slappe lach waar hij niet meer uit leek te komen. Uiteindelijk zei hij tussen het lachen door: "O, ik moet echt even pap bellen." En die hoorde me al krijsen op de achtergrond. Keanu legde aan zijn vader uit wat er aan de hand was en belooft plechtig dat hij die muis in een zak buiten bij het vuil zou leggen. Dat heeft ie gedaan, mijn grote held! Toen mijn man thuiskwam zei hij knipogend tegen mij: "Nou, ik ben heel erg trots op je hoor !! Jij hebt zomaar die verstopping verholpen... ;)."

Maar dat wilde ik helemaal niet !!

21/11/2006

Mijn man en ik zitten in de auto om nog wat boodschapjes te doen, voordat we ons gaan optutten voor het etentje van vanavond met advocaat Jan Hein Kuijpers en zijn vriendin Renata. We willen namelijk vieren dat Marcel na 8 maanden  in de cel te hebben gezeten, eindelijk weer op vrije voeten loopt. Hij was als vermeend medeverdachte mee gezogen in een heel groot proces om Willem Holleeder heen. Ik ben blij dattie weer bij me is.

Ik zit dus zo gezellig tegen hem aan te kletsen en zeg dat ik al weet wat ik aan trek: mijn zwarte krijtstreeppak, mijn roze overhemd, een zwarte stropdas om, torenhoge stiletto lakschoenen aan en mijn zwarte Dolce & Gabbana bril met nude-roze getinte glazen. Marcel zegt dat hij in zijn zwarte Armani pak gaat, hmmm... Lekker met zo'n overhemd eronder. Dat staat hem zo gedistingeerd, that's how I like him most! We gaan helemaal in stijl naar het etentje in The Dylan. Gezellig!! Zo zitten we te keuvelen, als ik op een gegeven moment krijg ik een beetje last krijg van mijn knie. Ik wrijf erover. Ik merk een aantal behoorlijke bobbels op en zeg tegen mijn man: "Schat, voel eens… hier zitten hele dikke bobbels." Hij betast mijn knie en zegt: "Nou, inderdaad."
Ik word een beetje ongerust en begin nog wat bewuster over mijn knie te voelen en vraag me af wat het dan kan zijn. Het doet geen pijn… Maar de bobbels zijn zo dik! Terwijl ik mezelf 'onderzoek', krijg ik een beetje lacherig een déja vu.

Toen ik op de middelbare school zat, had ik me op een ochtend verslapen en had mezelf met heel veel haast aangekleed om niet al te laat op school te komen. Eenmaal in de klas moest  ik nog even naar het toilet, dat was er thuis natuurlijk bij ingeschoten. Daar zat ik op de pot, met mijn spijkerbroek op mijn knieën, toen ik opeens een zwart slap dingetje zag dat uit mijn broekspijp omhoog stak. Het voelde wat flubberig aan  en omdat ik niet wist wat het was vond ik het best een beetje eng. Ik trok er toch maar aan en ik kon het zo uit mijn broekspijp trekken. Ik leek wel een goochelaar! Er kwam geen eind aan! Wat was nu het geval. Die ochtend was ik door de haast in de eerste de beste broek gesprongen die ik in het donker tegen kwam. Daarin had waarschijnlijk nog een panty gezeten vanwege de kou. Zo had ik het 'setje' die bewuste ochtend zeker ook weer aangetrokken, waardoor de panty dus nog gewoon in de broek zat. Doordat ik te laat was en snel, snel in de broek was gesprongen heb ik dat niet opgemerkt en heb de panty met mijn voet de broekspijp in geduwd!! Dat zwarte rare slappe dingetje dat hier in de w.c. van school uit mijn broek kwam, was een HELE PANTY!!  Wat een giller !

Met deze lachwekkende gedachte zit ik  grijnzend in de auto, nog steeds aan mijn knie te voelen. Die knobbels zijn wel heel raar van vorm en wat ook gek is, er zit totaal geen gevoel in die bulten. Ik dacht opeens aan gisteravond. Het was die dag zo koud geweest. Ik was heel moe en bibberig en ben snel uit mijn kleren in mijn nakie in mijn bed gesprongen. Mijn kleren had ik gewoon naast mijn bed gegooid. Ik had zeker vanmorgen zonder te kijken dezelfde spijkerbroek opgeraapt, schoon ondergoed uit de la gepakt en... die zelfde spijkerbroek weer aangetrokken. Je raadt het al: Die raarvormige, gevoelloze knobbels op mijn knie waren geen enge bulten, het was deze keer ook niet een panty, maar nu was het de ‘tangaslip’ die ik de dag ervoor had aan gehad, die nu mijn been vergezelde in mijn broekspijp.

Gelukkig leven we niet meer in de tijd van grote gebreide onderbroeken !