14/12/2009 
Vandaag werd ik geïnterviewd voor een documentaire dat in opdracht van de NCRV wordt gemaakt over de gemeente Amsterdam en haar Wallenplan en wat de Wallenondernemers daarvan vinden. Tijdens dit interview zou de nieuwe inrichting van mijn galerie ‘Il Gioiello’ worden onthuld. Ter voorbereiding hiervoor had ik samen met Pim een doek van rood velours voor de ramen van de etalage gehangen. Deze zou ik ‘on camera’ weg trekken, waarna dan meteen het nieuwe kunstwerk en interieur te zien zouden zijn. Omdat ik best wel nerveus was, deed ik dit alles lekker ruim van tevoren, zodat er niks in de stress-modus zou hoeven gebeuren. Boven in ons kantoor vroeg ik aan Marcel: “Schat, wil je een kopje koffie?” waarop hij zei: “Ja, lekker!” Ik liep dus naar beneden om koffie te halen, met de bedoeling me daarna met mijn espressootje op kantoor rustig nog even voor te bereiden op het interview, voordat meneer Bromet zou komen om het interview met me af te nemen. Er waren wat punten die ik graag wilde verwerken in mijn antwoorden. Ik had alles echter zo relaxed gepland, ik had nog een half uur, dat kon gemakkelijk. Toen ik echter in gedachten verzonken naar beneden liep om koffie voor ons te halen stond ik in de hal van ons amusementscenter plotseling oog in oog met de heer Bromet en zijn geluidsvrouw Evelien. Ik had ze nog helemaal niet verwacht! In gedachten zei ik tegen mezelf: “Gewoon kalm blijven”, maar zag op dat moment in mijn ooghoek dat het rode doek óók al naar beneden was gevallen en mijn etalage dus gewoon reeds onthuld was. Ik had inderdaad aan Pim gevraagd of hij het wat losjes wilde vastmaken, zodat niet mijn verkrampte gezicht vanwege een stiekem gevecht met het doek dat er niet af wilde, in het geheugen van de kijkers zou blijven hangen, maar dit was nu ook weer niet de bedoeling. Pim was ondertussen even weg gegaan om de lunchbroodjes te gaan halen, dus die kon mij niet redden door het doek voor me terug te hangen. Overdonderd door de te vroege komst van de cameraploeg en balend van het doek dat vroegtijdig de galerie onthulde, vroeg ik me paniekerig af hoe dit in godsnaam nog goed kon komen. Alle belangrijke punten die al half in mijn hoofd geprent zaten, waren…. “Poef!”, zomaar weg. Verdwenen. Daar stond ik dan. Marcel was inmiddels ook naar beneden gekomen, waarschijnlijk duurde de koffie te lang. Lief en oplettend als hij is, schoot hij me direct te hulp en heeft ervoor gezorgd dat mijn doek door Vincent weer opnieuw voor de ramen werd terug gehangen. Zelf kon hij niet genoeg kracht zetten om spijkertjes en doek vast te pakken, omdat hij twee dagen geleden de topjes van twee vingers met een grote snijmachine BIJNA heeft afgehakt. Die zaten nu zwaar ingetaped. Dat heb ik by the way gedaan: Moi => Florence Nightingale.

Toen het doek eenmaal weer hing, hebben we maar spijkers met koppen geslagen en zijn meteen met het interview begonnen. Het ging eigenlijk als een trein. Heel spontaan en soepel. Meneer Bromet straalde met zijn zachte vriendelijke toon  iets rustgevends op mij uit. Dat was voor de hyper-versie van de Priscilla, die op zulke momenten de neiging heeft de kop op te steken, waarschijnlijk de juiste remedie. Ik voelde me goed en heb in mijn beleving alles kunnen zeggen wat ik graag wilde zeggen. Namelijk, dat mijn galerietje uniek is. Het is immers de kleinste ter wereld waar je echte kunst en antiek kunt bewonderen en kopen, dat ik streng selecteer op kwaliteit. Daarnaast moet een kunstwerk aan een andere belangrijke voorwaarde voldoen; het moet op een stijlvolle manier erotisch zijn.

Doordat je alleen door het raam naar binnen kunt kijken doet het heel voyeuristisch aan en waar is dat nou leuker dan in het Red Light District van Amsterdam, in de setting van een peeskamertje? Mijn galerie straalt erotiek uit, waardoor de authenticiteit van de Wallen wordt behouden. Doordat het alleen kwaliteit en luxe exposeert en verkoopt, werkt het tegelijkertijd mee aan de upgrade ervan. Om eerlijk te zijn, dacht ik dat mijn initiatief door de gemeente gewaardeerd zou worden. Maar het tegenovergestelde is aan de hand. Het wordt juist volledig genegeerd. Blijkbaar is er alleen aandacht voor projecten waar de gemeente zelf bij betrokken is. Toen ik mijn onderneming heel feestelijk lanceerde en hiervoor mevrouw Iping, de heer Asscher en de heer van Rossem, die notabene het Wallenplan en Project 1012 leiden uitnodigde, kwamen zij mij niet supporten! Wel schuifelde mevrouw Iping met haar trolleykoffertje mijn ceremonie voorbij, om bij Coffeeshop Latei even om de hoek van mijn gebeuren, op de Zeedijk een kop koffie te gaan drinken. Mij feliciteren met mijn initiatief, was er niet bij. Dit was een ondernemersinitiatief waar zij niets mee te maken hebben gehad…

Als ze het echt zo moeilijk vinden om ergens hun waardering over uit te spreken waar zij niet direct betrokken bij zijn geweest, zoals mijn initiatief dat juist zo goed in hun plan past, dan hadden ze van mij best mogen zeggen dat ik mijn onderneming op de Wallen ben begonnen naar aanleiding van HUN plan. Ik kan de aandacht die zij kunnen genereren goed gebruiken en mijn initiatief zou een visitekaartje kunnen zijn voor het Wallenplan. Maar je kunt natuurlijk niets forceren en ik kom er zonder hen ook wel. Binnenkort kun je niet echt meer om Il Gioiello heen. Je kunt er nu eigenlijk al niet meer om heen. Elke interieurverandering wordt beter, mooier en van meer kwaliteit. Het is spraakmakend en het is een eyecatcher in de buurt. De galerie doet haar naam eer aan, want het is pas op 21 maart jl. ontstaan en nu al uitgegroeid tot het juweeltje van de Wallen.

20/8/2009

Zelf ben ik er 2 dagen na de vrijspraak al even tussen uit gepiept. Een soort pre-relaxation. Ik was er na al die jaren met Marcel mee te hebben geknokt, helemaal doorheen en had het echt nodig. Met vriendinnen ben ik meteen naar Mallorca vertrokken om een week lang elke dag, de hele dag buitenritten te gaan maken op paarden. We maakten trails van 5 à 8 uur per dag en dat 7 dagen lang!

Tutje dat ik ben, dacht dat ik een weekje lekker bos- en strandritten maken had geboekt (ik fantaseerde over mezelf en mijn vriendinnen galoperend over het strand met onze lange haren achter ons aan wapperend en mensen die ons wijzend na zouden turen, van “oh, moet je kijken! Wow!”). Niets was minder waar! Trails rijden is doodgewoon survivalen, maar dan op een paard. Wat anderen in de Ardennen doen, met een backpack en sandalen, met kano’s en tenten, met abseilen en de kans lopen op een ‘eye-to-eye’ met wilde dieren, DAT deden wij dus ook, maar dan op de rug van een paard. We zijn van doodenge stijle rotsen afgedaald (ik dacht soms echt: “Slik. Dat durf ik nog niet eens te voet”), door prikkelbosjes gereden (1x was het zo erg verwilderd, dat we zelfs moesten afstappen om ons paard te (bege)leiden en toen bleef IK natuurlijk weer, vastgehaakt hangen in een stugge prikkelbos, ik kon niet voor- of achteruit, want die lange dikke prikkels zaten door mijn vlees heen gestoken!), we zijn door een watertje overgestoken (oke, het was geen rivier maar toch…), we moesten pauzeren en de paarden zelf afzadelen en aan een boom binden, om vervolgens te zitten eten midden in de natuur. Gelukkig hebben we op uitgestrekte velden of landweggetjes ook lekker gegaloppeerd. Dat maakte een hoop goed, maar het was echt werken geblazen.

En dan die billetjes van ons! Helemaal beurs hè. Ik had blauwe dijen en een blauwe kont, toen ik thuis kwam. En met kromme benen lopen en niet meer lekker kunnen zitten. Van tevoren dachten we daar elke avond op het terras van de ranch in mooie zomerjurkjes wijntjes te drinken en heerlijk na te zullen kletsen.

Nee dus. De harde realiteit is, dat wij om half 10 als een blok lagen te ronken in ons bed. We deden meestal nog een korte poging tot keten in de blokhut (geinen, roddelen, dansen, sommigen lieten zelfs harde winden!!), maar lang hielden we dat nooit vol, we waren echt uitgeteld. Daarbij kwam dat we de volgende dag om 9uur gewoon alweer in de truck zaten op weg naar het volgende deel van Mallorca dat we zouden gaan verkennen. Dan zaten we ca. een uur lang in de vrachtwagen op weg naar de bestemming, waar we dan de paarden ontmoetten, die al vooruit waren gebracht in een trailer. Je moest je eigen paard poetsen en opzadelen, en dan begon de trailride. De prachtige natuur, supervriendelijke paarden, de gezelligheid van de groep en de begeleider Joe maakten de vakantie echt meer dan waard.

19/8/2009

Ik ben er onaangekondigd en langdurig tussenuit geweest. Ik weet het, het is niet zoals het hoort –zeker niet als je net een eigen website hebt geopend waarin je beloofd om dagelijks een stukje te schrijven-, maar ik geloof echt dat jullie het me zullen

vergeven. Ik zal jullie updaten en de reden uitleggen, om het daarmee een béétje goed te maken. ;) Het is Marcel zijn persoon geweest die 3,5 jaar in die slopende, uithollende, frustrerende rechtszaak heeft gezeten, maar ik zal je vertellen: ook ik was er moe van alsof ik zelf een levensstrijd heb moeten leveren. Ik was klaar met alle oneerlijkheid, met de onderhuids vretende frustraties, met de altijd maar te leveren strijd, alles wat je in je hebt te moeten inleveren en met het feit dat we werden geleefd. Toen tijdens de spannende zitting van vrijdag 3 juli 2009, waarin de vonnissen werden geveld, Marcel na 3,5 jaar doffe ellende EINDELIJK volledig werd vrijgesproken, was ik dan ook ZO ontzettend blij. Ik voelde zo’n enorme opluchting, er knapte gewoon iets in me. Mijn gevoelens en hersenen volgden elkaar niet meer. Kortsluiting. Emoties. Direct na de uitspraak, toen we het de Bunker uit kwamen lopen, liet een goede vriend van ons al de champagnekurken ploppen van blijdschap. Hij had bijna elke zitting naast mij gezeten, en voelde de vrijspraak zeker aankomen en had zodoende de champagneflessen achterin zijn auto gereed staan. Echt geweldig. Fantastisch!

Het blijkt trouwens dat het korte maar feestelijke toasten is vastgelegd op foto en film, want volgens zeggen was het zo’n beetje op elke zender in het nieuws. Het is onszelf geheel ontgaan, maar we ontvingen allemaal telefoontjes en smsjes dat we champagne toastend in het nieuws te zien waren. Wél hebben we de vastlegging de volgende dag in de Telegraaf gezien. Maar dat kon ook niet anders, dat was een foto van een halve pagina. Marcel en ik zoenend met een geheven glas champagne. Jammer dat Keanu er niet op stond. Het was net zo goed zijn overwinning. Want reken maar dat deze periode ook voor hem niet leuk is geweest.

Daarna gingen we met iedereen die er voor ons was lunchen in Café Restaurant Amsterdam. De advocaat mee, vrienden mee, vriendinnen mee, wij zelf (ons gezin) natuurlijk ook mee. In de auto, onderweg naar de lunch, hebben we meteen onze vlucht naar Amerika bevestigd. Op 24 juli 2009 zouden we alle stress en ellende van de afgelopen 3,5 jaar, de hele sleur van ‘geleefd worden’, heerlijk achter ons laten. Voor een dikke 3 weken! SWEET!!

15/6/2009

De werkster kwam en op de een of andere manier schaam ik me dan nog erger dan anders, voor het feit dat ik zelf niet goed ben in het huishouden. Die confrontatie vind ik gênant, dus wat doe ik altijd als zij komt?Heerlijk genieten van het enorme dubbeleffect dat ze teweeg zou brengen, als ik de zwijnenstal gewoon lekker de zwijnenstal zou laten?

Nee. Ik ga dan altijd, voordat zij komt, als een bezetene de keuken boenen, de badkamer laten glimmen, de kussens van het bankstel opschudden en alle losse troep op- en inruimen. Soms tot diep in de nacht.Het was weer zover. De werkster kwam de volgende dag en ik was dus weer tot in de nachtelijke uren op mijn eigen manier het huis aan het 'voor-schoonmaken'. Ja, ik weet het, ik vraag het mezelf ook wel eens af.Maar goed, op een gegeven moment dacht ik: "De afwas doe ik morgen wel. Dan kan het ochtendspul er nog bij". Dus met de werkster naast me sta ik het zakje dat om het afwasblokje heen zit open te pulken. Ontzettend gepiel. Zegt zij: “Priscil, ben je nou dat plastic ervan af aan het pulleken?” Ik zeg: “Ja, wat een rotspul he, heb jij ook deze? Die moet ik hierna niet meer hoor.” Zegt zij weer: “Dat moet je er helemaal niet vanaf halen. Dat blokje moet je gewoon met plastic en al in de machine doen en dan lost dat op. Is juist veel gemakkelijker!” en ze begint te lachen. “O?!,” zeg ik. Ja weet ik toch veel! Maar wat een gemak en het werkte inderdaad fantastisch!!

’s Avonds vertel ik mijn man opgetogen over het fenomeen ‘oplosbaar plastic om blokje’.

Laatst vond ik echter dat de afwas elke dag muffer ging ruiken. Niet fris. Ik heb toen zo’n citrusdingetje in het rek gehangen. Daarvan gaat de afwas lekker ruiken heb ik geleerd. Dat is normaal ook zo, maar nu vond ik het niet veel effect hebben. Balen. Na een paar dagen niet zulk glanzend en glimmend servies te hebben uitgeruimd en best wel een muffe lucht uit die machine te hebben gehad, begon ik zachtjes aan te klagen. En na te denken uiteraard: "Waar kan het aan liggen?"

Wij hadden laatst boodschappen gedaan bij de Lidl. Heerlijke winkel, crisistijd of niet. Ik had ook een pak afwasblokjes gehaald. Toen ik dit nieuwe pak opende, vroeg ik nog aan mijn man of deze plasticjes ook om de blokjes heen kon blijven? Hij zei: “Ja hoor” en natuurlijk geloofde ik hem.

Op een gegeven moment stond ik met mijn zoon kletsend, de afwas uit te ruimen en ontdekte achter, onderin de afwasmachine een hele berg met afwasblokjes. Met het plastic er nog om heen.

Dit laatste pak was duidelijk niet van het nieuwerwetse soort met oplosbaar plastic. De afwasmachine had de afgelopen weken de afwas met ‘alleen maar water’ gedaan!!

10/6/2009

Jongens wat vliegt de tijd. Ik ben nog niet eens bekomen van de opening op 21 maart en alle aandacht die ik daarna heb gekregen. En dan heb ik het niet alleen over de media-aandacht, maar ook van mensen op straat. Vooral als ik in de rij stond voor een balie in een winkel ofzo -> waarschijnlijk heeft men dan wat langer de tijd om te denken ‘waar is zij ook alweer van…’ waarna dan op tijd het ‘oh ja!’ kwam, met als resultaat dat men me dus aan sprak. En natuurlijk mensen uit de buurt die me succes wensten met mijn onderneming. Dan zijn daar nog de kennissen die per ongeluk ergens over me hebben gelezen of me op tv hebben gezien. En nog leuker, oude schoolvriendinnen waarvan ik stiekem eigenlijk was vergeten dat zij bestonden, maar die me via de website mailden, omdat ze me op tv hebben gezien en waardoor ik daar nu weer contact mee heb. Dat is nog niet eens voorbij en nu sluit ik as. zaterdag het rolluik alweer om de inrichting van de galerie te veranderen… Poeh! Nieuw behangetje plakken, plafondje draperen, er wordt een beeldscherm opgehangen en nieuwe betere lichtspots… En daarna natuurlijk inrichten. Heh, heerlijk allemaal. Weer leuk, die volgende inrichting, wel heel anders, maar dat is ook de bedoeling. De adrenaline begint al door mijn lijf te gieren. Gek is dat he. De showroom voor de spullen is ook bijna klaar. Zodra dit zo is, gaan alle spullen die nu nog in de galerie staan en hangen, daar naartoe en dan kunnen mensen een afspraak maken om de spullen in het echt te zien, te pakken en te voelen. Om hopelijk EN MASSE te gaan kopen!!

29/5/2009

We zijn een weekendje naar Antwerpen met zijn drieën. Heerlijk! Na al die jaren rechtszaak eindelijk weer even lekker ontspannen. Eens kijken of we nog weten hoe dat moet. Je kunt nu toch niets meer doen dan wachten op de uitspraak. Dan kun je net zo goed weer aan jezelf leren denken, het gezin voorop gaan stellen. En dat is precies wat we dit weekend doen.Vanmorgen heb ik ons hondje naar mijn zwangere vriendin gebracht. Zij denkt eraan om net als ons, een Yorkshire terrier te nemen als haar kindje straks de leeftijd krijgt dat het om een huisdier gaat vragen. Ze wil alvast kijken of het inderdaad wat voor haar is en heeft aangeboden om in de zomervakantie op onze hond te passen voor een paar weken. Nu haalt ze haar ook al geregeld op om lekker te gaan wandelen. Wandelen is goed voor je als je zwanger bent. Een hondje maakt wandelen tenminste nog leuk… Ik vertelde haar dus over Antwerpen en vroeg of het misschien slim zou zijn om tijdens dat weekend te oefenen met Diva. Straks is 3 weken ineens heel veel; een ander verhaal dan zo nu en dan een uurtje wandelen. Ze kan maar beter weten wat het ECHT inhoudt voordat we voor 3 weken vertrokken zijn. Mijn vriendin vond dat een heel leuk idee. Vanmorgen dus hondje weggebracht, daarna naar het Gelderlandplein gereden om kattenvoer te halen voor de kat, die het weekend alleen thuis zal zijn. Dat heeft ie vaker gedaan en dat gaat goed. Als hij maar genoeg eten en drinken heeft. Naar de kattenbak kan hij zelf. De hond moet worden uitgelaten. Dat is het verschil tussen hond en kat als je een weekendje weg wilt. Thuisgekomen van de hectiek in de vroege ochtend, ben ik de koffers gaan inpakken. Tussen 12 en half 1 kwamen mijn mannen een voor een thuis. Die heb ik van een kop zelfgemaakte soep voorzien en toen vertrokken we, lekker vroeg. We zouden ver voor de spits gaan rijden. Half 1 was het plan, half 2 werd het. Maar dat was nog steeds ruim op tijd. DACHTEN we. Behalve dat ik me in mijn verhaaltje ‘dirty hairy’ al eens had afgevraagd wat Pinksteren in houdt en ik sindsdien weet dat het met terugkomst Jezus, vlammetje en bijeenkomst apostelen te maken heeft, weet ik sinds vanmiddag ook dat Pinksteren betekent: IN DE FILE STAAN!! In ellendig lange files. Vanaf waar je woont tot aan je bestemming FILE. En zo leer ik door de jaren heen, beetje bij beetje wat pinksteren inhoudt.

27/5/2009

Mijn man en zijn advocaat hebben een ontzettend goed stuk geschreven ten behoeve van de dupliek van mijn man vandaag, in de zaak Holleeder. Ik denk dat het openbaar ministerie hiermee op zijn minst niet blij zal zijn geweest. Niemand vindt het leuk om in welke situatie dan ook, terecht te worden gewezen, of te horen te krijgen dat je het niet goed hebt gedaan. Niet op je werk, niet door een leraar op school, niet door je ouders, niet door je partner, niet door een vriend of vriendin...Laat staan als je advocaat-generaal bent en staat voor het openbaar ministerie, in de prestigieuze Holleederzaak. En je tegenstander je opdonder na opdonder geeft door te vertellen hoe onzorgvuldig, ongemotiveerd en niet-grondig je met je missie bent omgegaan; jou vertelt dat je zo enorm 'niet-overtuigd' van je zaak overkomt en dat het overduidelijk is waarom je steeds weer een ander standpunt moet innemen om verdachte 'misschien dan op deze manier?' hopelijk schuldig te kunnen laten lijken en je daardoor juist steeds ongeloofwaardiger wordt. En dat je WEET dat je tegenstander, de verdediging nog eens gelijk heeft ook... Voor mijn gevoel is dat vandaag gebeurd en kreeg het openbaar ministerie zodanig, vandaag billenkoek van mijn man en zijn advocaat. Het gaat er bij mij dan ook niet in, dat zij met een voldaan gevoel naar huis is gegaan. Op misdaadjournalist is de dupliek door de ogen van een buitenstaander te lezen. Grappig dat die persoon mijn visie deelt, korte en heldere weergave.Vanuit de Bunker hebben we direct wat dingetjes gedaan, waar we al 3,5 jaar geen 'normale' tijd voor hebben gehad, omdat er snel of minder snel, altijd weer een volgende zittingsdag aankwam die een intensieve voorbereiding vergde. We zijn lekker met zijn tweeen naar de Gamma en de Praxis gereden en hebben daar gewoon wat rondgeslenterd en eindelijk die boodschappen gedaan die al tijden op de lijst stonden. Daarna hebben we met onze zoon een hapje gegeten om vervolgens WEER naar Gamma en Praxis te gaan. Met zijn drieen in de Gamma rond zwalken... Hoe burgerlijk, maar hoe heerlijk het voor ons voelde!!Eenmaal thuis is mijn man zelfs thuis gebleven. Bij ons, bij zijn gezin. Hij is eens niet terug gegaan naar kantoor. Hij zou lekker op de bank naar voetbal gaan kijken. Nou, dat heeft MAX 5 minuten geduurd, want daarna was de zagerij geopend (zzzzzz...). En daar ligt hij dan op de bank voetbal te kijken; met zijn ogen dicht en hard snurkend. Ik laat hem lekker liggen, totdat hij uit zichzelf wakker zal worden. Hij zal waarschijnlijk slaapdronken naar bed strompelen, ik erachter aan, om dan samen heerlijk lepeltje-lepeltje als een blok in een heeeele diepe slaap te vallen.

26/5/2009

Afschuwelijk. Het raakte me diep. Ik heb een moment intens naar foto's van haar en haar gezin zitten kijken en daar een heel verdrietige traan om gelaten. Toen belde een andere vriendin 'of ik het al had gehoord van het overleden vriendinnetje' en dan heb je geen telefoongesprek van 10 minuutjes... Na ons gesprek ben ik snel naar kantoor geraced, waar mijn man de laatste loodjes aan het leggen is, aan zijn aller aller allerlaatste woord (Dupliek in Hoger Beroep) in de 'rechtszaak van de eeuw', die van Holleeder, waar ook wij al 3,5 jaar in zitten. Ik had beloofd om zijn dupliekstukken nog van redactie te voorzien, maar moest wel om 12uur alweer weg. Ik had een 'touch-up' afspraak voor mijn getatoeëerde wenkbrauwen (ik heb van mijzelf maar halve... heel stom!). Stuk gelezen, sjeesen naar de salon, daarna weer terug naar kantoor om de ondertussen nieuw ontstane documenten te bekritiseren en corrigeren. Om half 5 via de Albert Heijn naar huis, snel eten koken, want mijn zoon moest repeteren voor de schoolmusical waar hij de hoofdrol in heeft veroverd en naar pianoles. Het werd een ovenschotel, die ondanks de snelheid waarin deze gemaakt was, gelukkig toch heel lekker was gelukt. Ondertussen nog een wasje gedraaid, de hond gedouched, want zij stonk naar 'natte hond' vanwege de regen.

Ik heb de dag weer overleefd, ben alleen nu wel een beetje gaar, want vannacht heb ik niet geslapen door het noodweer. Mijn man kwam pas diep in de nacht thuis, dus daar zat bange ik, alleen. Met buiten loeiharde knallen, akelige flitsen, 100km per uur stormende windstoten en hagelballen ter grootte van golfballen die uit de lucht kletterden. OMG! Ik was ZO bang! Mijn zoon vind het juist rustgevend en sliep er heerlijk doorheen en de hond was nog banger dan ik. Aan haar had ik niks.Toen mijn man eindelijk thuis kwam en met mij samen in bed stapte, viel ook hij direct als een blok in slaap. Naah.. Feit: hond Diva en ik samen doodsbang in bed, met slapende man naast ons. Kind in ander kamer ook in heerlijke rust. Resultaat: Diva en ik konden NIET slapen, maar durfden ook niet het bed uit om mij van een kalmerende kop thee te voorzien. Te verwachten effect morgen: ipv aandachtig luisteren naar de dupliek van mijn man, stiekeme hazeslaapjes verdoezelen voor omstanders...

28/5/2007

In alle rust van de ochtend snuffel ik met een kopje koffie heerlijk door de digitale kranten en de zgn. crimesites. Keanu ligt nog te slapen. Het is 2e pinksterdag. Behalve dat het betekent dat hij niet naar school hoeft en ik dus niet naar mijn werk, weet ik niet wat Pinksteren inhoudt. Vannacht voordat we in slaap vielen heb ik het aan Marcel gevraagd.Het was iets met terugkomst Jezus, iets met vlammetje en iets met bijeenkomst van apostelen... Nou ja, het maakt me verder ook niet uit. Als ik klaar ben met het schrijven van dit stukje ga ik me douchen en mijn haar doen. Mijn haar wassen, daar hik ik altijd enorm tegen aan. Ik heb heel veel en heel lang haar, dankzij 2 banen extensions. Mijn haar wassen kost enorm veel tijd en als ik eenmaal begin aan het ritueel dat minstens 1.5 uur duurt, moet het direct worden afgemaakt. Het MOET namelijk meteen worden geföhnd en dan bedoel ik 'echt' föhnen, zoals de kapper dat doet. Niet de föhn richting mijn haar houden en blazen tot het droog is. Nee, ik bedoel het hele rataplan met zo'n rolborstel. Het haar moet namelijk worden 'gepolijst'. De tijden van haren met shampoo wassen, een paardestaart in doen en je pet op zetten tot je haar droog is, is ver verleden tijd. Dat is passé. Ik ben op mijn 15e begonnen mijn haar te verven. Eerst altijd pikzwart, toen rood en vanaf mijn 25e blond. Ik ben zo blond geweest als Marilyn Monroe en zo blond als Gwen Stefani. Alle tinten tussen karamel- en witblond heb ik gehad. De meeste tijd was ik hoogblond. Blonds have more fun, had ik gehoord. Goed voor mijn haar was het echter niet !! Mijn haar is er dun en poreus van geworden. Het breekt snel af en de punten slijten erg, waardoor ik een behoorlijke lengte op eigen kracht niet meer haal. Extensions werden dus ingebracht, maar niet in hoogblond. Mijn kapster heeft mij onder streng regime gezet. Mijn haar heeft rust nodig en blonderen is uit den boze. Ik denk wel dat ik daardoor kan zeggen dat ik nu heel mooi en gezond lichtbruin tot goudblond gemêleerd haar heb. Direct mooi en gezond ogend haar, dat is wat de extensions van Djarling doen. Het kost kapitalen en heel veel werk, maar voor een tiepje als ik, is haar heel belangrijk en voor dit resultaat heb ik het echt over. Het geweldige resultaat neemt echter niet weg dat ik aan haren wassen een broertje dood heb. Echt, ik hik er dagen tegen aan. Een half uur ben ik bezig het te wassen, shampootje, crème-spoeling, maskertje en dan nog een uur baan voor baan föhnen met siliconenolie (frizz) tegen het pluizen en de bewuste rolborstel.Als het wérkelijk goed en mooi moet zitten (als je ergens naartoe moet of als je wilt dat het de rest van de week goed zit) dan moet je ook nog krulspelden in doen. Het indraaien van deze dingen kost nog eens een half uur extra en dat is slechts het indraaien. De krullers erin laten zitten, dat moet het liefst UU-ÚUREN. Maar goed, veel keuze heb ik niet. Het is dat, of met 'niet-lang-genoeg, dun, poreus en piekerig' haar rondlopen en me zeer onvrouwelijk voelen. Dan is voor mij de keuze snel gemaakt. Nu heb ik met het wassen van mijn haar echter wéér gewacht tot het ECHT niet meer kon. Het haar op mijn hoofd is alweer zo vet! Ik lijk wel zo'n type dat expres cocosvet in het haar smeert. Nou, ík hou van losvallend geföhnd haar. Dat ziet er lekker schoon en fris uit. Maar vandaag (eigenlijk de afgelopen 2 dagen al) zag mijn haar er echt niet meer uit zoals ik zou willen. En die arme man van mij heeft de afgelopen nachten steeds met zijn neus in mijn inmiddels zuur ruikende (dat denk ik tenminste, haha) vettige pruikebos gelegen. We vallen namelijk altijd 'lepeltje-lepeltje' in slaap. Alleen al om hem, voel ik me nu verplicht de klus te klaren. O, ik hoor gerommel in de slaapkamer van onze zoon. Die is dus wakker. Dan ga ik maar gauw, voordat hij bezit neemt van de badkamer. Hij kan er namelijk ook wat van, hij is ijdel en... heeft ook lang haar.

27/11/2006

Al sinds maanden loopt het water niet weg in onze jacuzzi. Ik ben inmiddels gewend om die kraan niet meer te gebruiken, maar op een dag was ik het ‘vergeten’ en bij wijze van automatisme hang ik mijn hoofd over de rand van het bad om mijn haren te wassen. Met mijn haar al helemaal nat gespoeld word ik er plotseling weer aan herinnerd dat het water niet wegstroomt; er blijft een laagje water liggen. Dat wordt een tafereel met de dweil, waar ik water mee moet opzuigen en dan oversteken naar de douchecabine om het daar uit te wringen. Godsgruwelijke… %$!!#!!! Ik probeer het water dus tóch 'zo' weg te krijgen. Ik haal de afvoerstop weg en vraag me af of er dan misschien een prop rozenblaadjes in de afvoer zit? Dat kon naar mijn idee gemakkelijk, want Keanu lag altijd in bad te bubbelen met van die bruisende badballen en hij koos ook wel eens badballen waar rozenblaadjes in zaten. Het zou mij dus niet verbazen…Afin, ik hang nog steeds onhandig met mijn hoofd over die rand en ik prop heel moeilijk mijn wijs- en middelvinger in die afvoerpijp. "Gatver!", denk ik, "het zijn geen rozenblaadjes, het is een dot haar!! IEIEW!!". Het voelt heel dik en helemaal snotterig aan en het moet wel een behoorlijke bos zijn, want ik krijg het er niet meteen uit met mijn vingers. Ik probeer nog dieper in het putje te graaien om meer grip te krijgen. "Yes!" Ik voel dat ik beet heb, haal de prop uit de afvoerput en gooi het meteen in de badkuip (want het voelde echt, echt, echt heel goor!). Ik dacht bij mezelf: "uuh, wat vies, zo'n he-le dikke vieze prop haar." "Maar…" tiedie diedie tiedie diedie (spannende thriller muziek) "wat ligt dat er raar bij?!" Een fractie durf ik nog lachend te denken dat die dot haar eigenlijk wel op onze Yorkshire Terrier lijkt als zij onder douche staat en nat is ... Zo’n spits snuitje, 4 van die pootjes en van die natte lange haartjes in dezelfde kleur… Dat is ook toevallig! Terwijl ik die 'dot haren' zo neerlegde en ik aan 'ons-hondje-in-natte-douche-toestand' moest denken... Ha !! Nou, ik kan je vertellen; die gedachte duurde NIET langer dan een 100ste seconde, want opeens werd het zwart voor mijn ogen en begon ik te krijsen als een big !! Ik had opeens door dat die overeenkomst met ons hondje helemaal niet gefantaseerd was, maar dat het de gruwelijke werkelijkheid was. Het was namelijk een muis die ik met mijn blote vingers uit dat afvoerputje had gevist !! Een muis die er al maanden voor zorgde dat het water niet wegstroomde, met zijn snotterige leeggelopen  vieze harige lijfje (OMG!!), waaruit die spitse pootjes en een snuitje uit te voorschijn staken. O! MY! GOD!! Oh mijn God !! AAAAAAAAAAAAH… WAAH WAH WAAH… IE IE IE IE IE !!! Ik wist niet of ik moest flauwvallen of moest gaan rennen. Of moest ik huilen?? Mijn lichaam bepaalde voor me: ik werd verlamd, weliswaar met heel veel gekrijs. Ik kon nog net mijn zoon roepen die waarschijnlijk aan de manier waarop ik geluiden maakte al hoorde waar het om ging: "Een muis zeker?" vroeg ie heel droog. JAAAA, Oh My God, ZOOOO VIES !! Ik dacht bijna verontwaardigd hoe hij zo kalm kon blijven?! Hij vond het wel zielig voor me, terwijl hij me gadesloeg en zag hoe mijn verlamdheid omsloeg naar hysterisch gekrijs en gespring. Hij keek me aan en het zal er wel debiel uit hebben gezien, want hij schoot keihard in een slappe lach waar hij niet meer uit leek te komen. Uiteindelijk zei hij tussen het lachen door: "O, ik moet echt even pap bellen." En die hoorde me al krijsen op de achtergrond. Keanu legde aan zijn vader uit wat er aan de hand was en belooft plechtig dat hij die muis in een zak buiten bij het vuil zou leggen. Dat heeft ie gedaan, mijn grote held! Toen mijn man thuiskwam zei hij knipogend tegen mij: "Nou, ik ben heel erg trots op je hoor !! Jij hebt zomaar die verstopping verholpen... ;)."

Maar dat wilde ik helemaal niet !!