21/11/2006

Mijn man en ik zitten in de auto om nog wat boodschapjes te doen, voordat we ons gaan optutten voor het etentje van vanavond met advocaat Jan Hein Kuijpers en zijn vriendin Renata. We willen namelijk vieren dat Marcel na 8 maanden  in de cel te hebben gezeten, eindelijk weer op vrije voeten loopt. Hij was als vermeend medeverdachte mee gezogen in een heel groot proces om Willem Holleeder heen. Ik ben blij dattie weer bij me is.

Ik zit dus zo gezellig tegen hem aan te kletsen en zeg dat ik al weet wat ik aan trek: mijn zwarte krijtstreeppak, mijn roze overhemd, een zwarte stropdas om, torenhoge stiletto lakschoenen aan en mijn zwarte Dolce & Gabbana bril met nude-roze getinte glazen. Marcel zegt dat hij in zijn zwarte Armani pak gaat, hmmm... Lekker met zo'n overhemd eronder. Dat staat hem zo gedistingeerd, that's how I like him most! We gaan helemaal in stijl naar het etentje in The Dylan. Gezellig!! Zo zitten we te keuvelen, als ik op een gegeven moment krijg ik een beetje last krijg van mijn knie. Ik wrijf erover. Ik merk een aantal behoorlijke bobbels op en zeg tegen mijn man: "Schat, voel eens… hier zitten hele dikke bobbels." Hij betast mijn knie en zegt: "Nou, inderdaad."
Ik word een beetje ongerust en begin nog wat bewuster over mijn knie te voelen en vraag me af wat het dan kan zijn. Het doet geen pijn… Maar de bobbels zijn zo dik! Terwijl ik mezelf 'onderzoek', krijg ik een beetje lacherig een déja vu.

Toen ik op de middelbare school zat, had ik me op een ochtend verslapen en had mezelf met heel veel haast aangekleed om niet al te laat op school te komen. Eenmaal in de klas moest  ik nog even naar het toilet, dat was er thuis natuurlijk bij ingeschoten. Daar zat ik op de pot, met mijn spijkerbroek op mijn knieën, toen ik opeens een zwart slap dingetje zag dat uit mijn broekspijp omhoog stak. Het voelde wat flubberig aan  en omdat ik niet wist wat het was vond ik het best een beetje eng. Ik trok er toch maar aan en ik kon het zo uit mijn broekspijp trekken. Ik leek wel een goochelaar! Er kwam geen eind aan! Wat was nu het geval. Die ochtend was ik door de haast in de eerste de beste broek gesprongen die ik in het donker tegen kwam. Daarin had waarschijnlijk nog een panty gezeten vanwege de kou. Zo had ik het 'setje' die bewuste ochtend zeker ook weer aangetrokken, waardoor de panty dus nog gewoon in de broek zat. Doordat ik te laat was en snel, snel in de broek was gesprongen heb ik dat niet opgemerkt en heb de panty met mijn voet de broekspijp in geduwd!! Dat zwarte rare slappe dingetje dat hier in de w.c. van school uit mijn broek kwam, was een HELE PANTY!!  Wat een giller !

Met deze lachwekkende gedachte zit ik  grijnzend in de auto, nog steeds aan mijn knie te voelen. Die knobbels zijn wel heel raar van vorm en wat ook gek is, er zit totaal geen gevoel in die bulten. Ik dacht opeens aan gisteravond. Het was die dag zo koud geweest. Ik was heel moe en bibberig en ben snel uit mijn kleren in mijn nakie in mijn bed gesprongen. Mijn kleren had ik gewoon naast mijn bed gegooid. Ik had zeker vanmorgen zonder te kijken dezelfde spijkerbroek opgeraapt, schoon ondergoed uit de la gepakt en... die zelfde spijkerbroek weer aangetrokken. Je raadt het al: Die raarvormige, gevoelloze knobbels op mijn knie waren geen enge bulten, het was deze keer ook niet een panty, maar nu was het de ‘tangaslip’ die ik de dag ervoor had aan gehad, die nu mijn been vergezelde in mijn broekspijp.

Gelukkig leven we niet meer in de tijd van grote gebreide onderbroeken !