Vrijdag 22 mei 2009. Ik heb om 11u met haar afgesproken en pik haar op zodat we ergens tijdens het interview kunnen lunchen. Het is warm en zonnig dus het zal wel een gezellig terras worden bij een van haar collega-vrienden. Terwijl ik, best nerveus of ik het wel goed zal doen, in mijn auto op haar zit te wachten denk ik bij mezelf: ‘Wat zou ze aan hebben? Hoe ziet ze er vandaag weer uit?’, dat is namelijk altijd een aangename en inspirerende verrassing.

Dan komt er een knappe verschijning om de hoek. Mooi haar, grote zonnebril, lichte strakke spijkerbroek, shocking pink truitje met pofmouwtjes, blote schouders, jeans-muiltjes eronder, in haar hand een witte Ed Hardy tas en een wit vestje voor als het afkoelt.

Drop dead gorgeous as ever… Dat is zoals ik Vanessa ken.

Wat is jouw relatie met mij?

Je bent mijn oudste en favoriete nicht. Ik heb een heleboel geweldige nichtjes, maar op de een of andere manier was jij speciaal. Ik 'keek tegen je op' en dat kwam omdat je altijd 'anders' was. Ik vond het leuk om bij jou op de zolderkamer te logeren, want je ging dan altijd zingen en je kamer hing vol met Prince…Haha!

Mijn allereerste herinnering die ik aan jou heb, zal ik die vertellen? In Italië moest ik huilen. Weet je dat niet meer?

Nee. Vertel?

Ik voelde me toen zo gelukkig omdat we met de hele familie bij elkaar waren. Ik had het zo naar mijn zin. Opeens, out of the blue, was ik bang om dood te gaan en dat ik dit dan zou moeten missen. Jij hebt mij toen als grote nicht getroost. Ik zie mezelf nog liggen op dat bed.

Niet snikkend, nee, echt brullend: "Ik wil niet dood. Ik wil niet dood." En jij mij maar troosten: "Vanessa, je gaat nog lang niet dood." Ook daarom ben je speciaal voor mij.

Goh, heb je nog even, ik krijg opeens allemaal flashbacks..
Nee Vanes, ik wil echt voor de file terug naar Amsterdam. Stick to the point baby.

Ik dacht altijd dat je als voetbalvrouw best wel een glamourleven leidde. Klopt dat of heb ik dat fout?

Het is natuurlijk erg dat ik dit zeg, maar het ligt eraan wat voor voetballer je aan de haak hebt geslagen!! Ha ha ha. Je leven staat volledig in het teken en in dienst van het voetballen. Alles wordt om het voetballen en de wedstrijden heen gepland en het is verhuizen verhuizen verhuizen.. Daar tegenover stond wel dat we in de mooiste huizen woonden, in mooie auto’s reden, dat ik nooit hoefde te werken en al het geld en alle tijd had om te shoppen, shoppen, shoppen. Toen we, ook weer voor het voetballen, in Mexico woonden had ik zelfs een mannetje voor het zwembad, een mannetje voor de tuin, een muchacha in huis… O Cil, wat had ik het eigenlijk goed he… Ik heb jarenlang een relatie gehad met Romeo Wouden, toen hij prof-voetballer was. Ik leerde hem kennen in de ‘Blue Lagoon’ in Zwijndrecht. We spraken af om een keer samen een ijsje te gaan eten, maar toen ik een dag en tijd voorstelde, zei hij: "Dan kan ik niet, want dan moet ik trainen". Ik dacht: "So? Dan train je toch een keer niet!" Wist ik veel dat hij voor het voetballen betaald werd.

Je had natuurlijk wel een bepaalde status als voetbalvrouw; veel interessante mensen over de vloer, andere voetballers, andere voetbalvrouwen, ik herinner me bekende Nederlanders bij jou thuis. Het leek altijd wel een soort society-feestje als er door jou een verjaardag werd gevierd. Je was daar heel goed in; veel, druk, gezellig en altijd met veel glamour. Heeft dat met bepaalde kwaliteiten van jou te maken?

Ja, zeker. Kijk met veel geld kan je een hoop, maar het ligt voor een belangrijk

deel natuurlijk ook aan het gevoel dat je erin stopt. En dat deed ik. Ik stortte me volledig op het organiseren van die feestjes. Ik had er het geld voor en natuurlijk ALLE tijd. Ik hoefde immers niet te werken. Wilde ik een band, dan speelde er een band. Zaaltje, aankleding, aan drank en eten nooit te kort. Ik wilde dat mensen het naar hun zin hadden. Ik pakte dan echt uit, niets was te gek. Als je weet hoeveel surprise partys Romeo en ik mekaar niet hebben gegeven…

Het is nou eenmaal mijn ding: er moeten veel mensen zijn en al die mensen moeten het naar hun zin hebben. Ik hou van gezelligheid, ik ben gul en ik ben zorgzaam. Dat ligt in mijn karakter.

Dan is de stap naar dit beroep, gastvrouw in de hipste club van Rotterdam waarschijnlijk een hele logische?
Pruh-siiiiieees!! Als gastvrouw ben je degene die ervoor zorgt dat iedereen het naar zijn zin heeft. Zowel personeel als de gasten. Jij bent degene die een omgeving creëert waar het prettig vertoeven is. Als me dat is gelukt, heb ik een goede avond gehad. Ik zorg echt voor iedereen en ik werk hard. Ik loop echt niet alleen maar op mijn hakjes heen en weer te paraderen in de club. Waar ik knelpunten zie ontstaan, daar spring ik bij. Laatst liep ik op de 'Vendredi Borrel' in het oude Postkantoor van Rotterdam, dat wij sinds kort ook tot onze beschikking hebben om leuke evenementen in te organiseren en toen liep het fout bij de garderobe. Ik had een jurkje aan van 1200 euro en liep op hoge hakken. Want in eerste instantie ben ik natuurlijk gastvrouw, degene die je als eerste ziet. Ik ben degene die de mensen ontvangt en een praatje met ze maakt, degene die het totaaloverzicht behoudt. Maar die hoge Versace-heels schop ik heel snel uit als ik zie dat het ergens fout begint te lopen. Dan maakt het poppetje in mij plaats voor de harde werker en sta ik gewoon zonder mijn hakken de jassen aan te nemen. Dat kan ik dan niet laten.

Wat houdt het beroep dat je nu uitoefent eigenlijk in? Wat doe je elke dag voor je werk?
Als ik aankom in Cinema bekijk ik de reserveringen, maak de tafelindeling, zorg ervoor dat alles gesmeerd loopt en klaar is voordat we open gaan. Ik heb gesprekjes met het personeel, ik groet de keuken altijd overdreven hartelijk, zodat ik zelf qua eten niets te kort kom. Ik ben namelijk gek op eten. Ik kijk of er privéfeestjes zijn geboekt, vrijgezellenfeestjes, verjaardagen of personeelsuitjes. Die reserveren in zo’n geval een eigen hoek. Ik zorg dan dat de champagne klaar staat en dat ze worden opgevangen om de avond van hun leven mee te maken. Artiesten die we geboekt hebben vang ik ook zelf op. Kort samengevat doe ik alles wat een goede verloop van de avond bewerkstelligt. Van het voorbereiden, tot het afsluiten aan toe.

Afgezien van je kwaliteiten voor dit beroep, hoe ben je hierin terecht gekomen?
De eigenaar van al deze hippe tentjes, Daniel, ken ik al vanaf de lagere school. Op een gegeven moment opende hij steeds meer van deze hippe zaakjes (Cinema, Le Boudoir, Sorbonne etc.) in Rotterdam. Hij weet dat ik heel veel mensen ken en vroeg me altijd of ik bij hem wilde komen werken. Hij vond dat het echt iets voor mij was. Een van zijn zaakjes, Cinema, was altijd al 'mijn' zaakje, daar ging ik zelf altijd uit. Ik was er een soort kind aan huis. Ik kwam terug uit het buitenland en had nog nooit gewerkt. Inmiddels was mijn zoon al groot en ik wilde dat wel, werken. Dus toen die vriend het weer aan me vroeg, zei ik dat ik het wilde proberen om te zien of ik het leuk zou vinden. Ik ben sindsdien blijven hangen en nooit meer weggegaan. Het is echt mijn ding.

Ik hoor geluiden dat men jou de liefste/leukste/aardigste/beste gastvrouw vindt. Wat is dat toch?
Ik ben ook gewoon lief!! Ik heb veel slechte eigenschappen, maar ik weet echt wel van mijzelf dat ik goed met mensen ben. Ik ben ECHT een mensenmens. Ik hou oprecht van mensen en daarom houden mensen denk ik ook van mij.

Geniet je ervan dat er zo over je gedacht wordt?
Ja. Maar het is meteen ook wel mijn 'probleem'. Ik wil ook het liefst door iedereen aardig gevonden worden en raak echt van slag als iemand me niet aardig vindt.
Weet je, ik weet dat ik goed ben met mensen. Ik ben daarin niet 'gemaakt'. Ik ga met mensen om, ik BEN aardig tegen mensen. Het kost mij geen moeite, maar geeft mij juist heel veel energie. Als iemand aardig moet DOEN tegen mensen, is dat heel vermoeiend.

Ik ken jou eigenlijk ook alleen maar als lief en warm mens, maar ook jij moet toch wel een mindere kant hebben Vanes? Welke is dat dan?

Ik ben vooral heel vermoeiend voor mezelf. Ik zorg altijd voor mijn eigen stress. Ik maak me druk om alles!
Alles?
Ja. Alles. Ik creëer 'geen rust' voor mezelf. Wat ik ook heb, is als je wat doet voor iemand, mag je niks terug verwachten. Dat is zo’n beetje mijn lijfadvies aan een ander. En zelf ben ik stiekem toch teleurgesteld als het mij overkomt. Stom he. Daar maak ik me dan ook druk om.

En wat is dan jouw beste eigenschap?
Zorgzaam zijn. Dat heb ik van mijn ouders. Echt van allebei.

Ik schat in dat je ook voor je personeel heel goed bent. Lopen zij net zo met je weg als dat je klanten doen?

Ja! IK BEN CINEMAMA!!! Ik ben echt gek op iedereen en dan krijg je dat waarschijnlijkterug. Want dat merk ik, dat is echt wederzijds.

Twee weken geleden ja, dat was :'Nuit de Femme'.

Ik werk te hard, hoor altijd alles pas als het al geweest is. Wat heb ik allemaal gemist?!
Ja jeetje, dat was echt iets voor jou geweest, je kon er lekker botoxen Cil!!! Ha ha ha!! Het evenement stond in het teken van uiterlijke verzorging en lifestyle, met parfumerien, plastische chirurgie, muziek, entertainment, shows van Monique Collignon en van de kapper Farouk, optredens. Noem het maar op. Leuk, het was geweldig leuk. En een hoop mooie mensen bij elkaar. Heerlijk om te zien. Dit was de zomereditie en in oktober is er de wintereditie. Dan ga je wel met me mee he?? Yep staaat genoteerd. Leuk verjaardagskadootje, beetje Botox hier en daar. Ga maar vast sparen Nes!

Ligt er nog meer leuks op stapel dat ik alvast in mijn agenda kan zetten? Want voor ik het weet, maak ik niks meer mee. Wat kan ik verwachten waar jij/jullie mee bezig zijn?

Morgen hebben we onze eerste Nightclub, 'Club Tao' en dat vindt ook plaats in het voormalige Postkantoor. Dat wordt voor deze gelegenheid helemaal omgetoverd tot oosters danspaleis. DJ Chucky komt draaien. Ik ben helemaal weg van hem. Zo gezellig die muziek.

O! Er wordt aan mij gedacht!! Ik moet je eerlijk zeggen, omdat ik al 3 dagen in de week met mijn kop in de stad sta, ga ik niet zoveel meer uit. Maar afgelopen moederdag was voor mij het perfecte uitje. Eerst met de 2 opoe’s bij papa en mama brunchen. Daarna met mijn zoon naar voetbal in de Kuip.

Pardon?!

Ja, ik ben echt gek op voetbal (Vanessa lacht me uit omdat ik dit hoofdschuddend en niet-begrijpend typ). Daarna lekker uit eten in de zon op het terras en na thuiskomst op de bank liggen zappen. Heerlijk! Dat was voor mij het ideale uitje.

Wanneer was je voor het laatst straalbezopen?
Ik ben het nog steeds.

O vandaar die grote zonnebril. Ik dacht dat je nog steeds aan voetbalvrouw allures leed.
Nee we hadden gisteren Party Squad op bezoek. "Vanes heeft ze even laten weten dat je niet op iemands uiterlijk af moet gaan. In zo’n tenger lijfje past heel veel Whiskey hoor!"

Dus jij hebt ze allemaal onder de tafel gedronken?
... !

Hoe kom jij thuis als jij dronken bent?
Taxi.

Je ziet er altijd geweldig uit. Ben je erg met je uiterlijk bezig?
Nee helemaal niet. Ik ben echt geen vrouw-vrouw zoals jij Cil! Het tegenovergestelde! Ik drink Whiskey, hou van voetbal en mooie auto’s en maak me pas op in de auto en alleen als het moet. Liever doe ik gewoon de hele dag mijn zonnebril op.

O, dus toch wat overeenkomsten.
Wat dan?
Nou, mooie auto’s en hele dag grote

Nu heb je zelf al een kind, een zoon van bijna 15. Hoe is jullie relatie?
Top! Wij zijn echt leuk samen. Niet vrienden van mekaar, maar wij hebben een echte mama-zoon relatie, met wel heel veel vriendschap. Hij is echt mijn alles, het is zo’n lieverd. En zorgzaam.

Hoe kan het ook anders met zo'n moeder!

Hij zal waarschijnlijk steeds meer zijn eigen dingen willen doen. Vind je het moeilijk om hem los te laten?
Nee, helemaal niet. Ik maak me ook niet druk als hij weg is. Ik weet dat hij altijd goede beslissingen neemt en geen rare dingen doet. Ik was 19 toen ik hem kreeg.

Waar was je vroeger bang voor?
Mensen denken nu vast dat ik gek ben... Inbrekers! Mijn broer maakte me daar altijd bang mee. Dat is echt de reden waarom ik nu in een appartement woon. Ze moeten door zoveel deuren…

Ben je nu nog ergens bang voor?
Dat er iets met mijn kind gebeurd. Dat is mijn worst nightmare. Ik weet helaas heel goed waar ik het over heb. 4 jaar geleden heeft mijn zoon een virus in zijn hersenen gehad, waardoor hij 2 weken in coma lag. De angst om hem kwijt te raken... Je wereld stort compleet in...
Ik weet nog hoe erg ik het vond toen jouw broertje overleed. Ik wist niet wat mij overkwam, compleet verslagen, teneergeslagen, je kunt het gevoel niet beschrijven. Laat staan als het jouw kindje is.

Ben je bang voor de dood?
Niet voor het doodgaan, maar wel voor de gedachte dat ik iedereen niet meer zal zien.

Ben je gelukkig?
Ja. Ik heb echt niets te klagen.

Heb je nog een droomwens?
Ik zou heel graag weer in het buitenland willen wonen. Maar wel in de buurt van Nederland ivm heimwee naar mijn familie. In Spanje ofzo, lekker dichtbij. Ik heb gewoon echt niks met het Nederlandse klimaat.

Ga je die droom nastreven?
Ja, maar pas als mijn zoon op zichzelf is en zijn eigen even leidt.

Held?

Mama

Gadget?
Blackberry (ook al snap ik er de ballen van)

Kleur?
Zwart

Eten?
Alles, daar hou ik zo van. Ik sta er altijd te bedelen bij de keuken.

Drankje?
Whisky

Boek?

Film?
Heb ik de laatste tijd geen tijd voor gehad.

Passie?
Mijn kindje natuurlijk.

Muziek?
Alles soorten. Maar toch wel liever een beetje romantische zwijmelmuziek. Keith Sweath, K-Ci & Jojo enzo en sinds gisteren natuurlijk Party Squad.

Bezwijkt voor?
Mensen met een goed hart.

Hekel aan?

Mensen van de bla bla bla, ‘Gers’-doeners.

Wat is het meest genante moment dat je je kunt herinneren?

Buiten dat ik altijd de verkeerde opmerkingen maak op de verkeerde momenten tegen de verkeerde mensen, is het eerste dat me te binnen schiet: Cinema was nog niet open. Ik ging met oud en nieuw naar de Sorbonne (ook van Daniel, eigenaar van Cinema), want ik had daar een feestje georganiseerd. Ik droeg een galajurk die tot aan de grond kwam en hele hoge hakken. Het toilet was beneden en de trap ernaartoe was heel stijl. Terwijl ik de trap afliep stapte ik met mijn naaldhak in mijn jurk en ik gleed zo die hele trap af naar beneden. Iedereen boven aan de trap had het gezien en was in totale paniek. Het enige waar ik me tijdens de val om heb bekommerd was mijn glas Whisky. Want toen ik helemaal beneden op mijn kont was beland, keek ik achterom en riep met geheven glas naar boven: "Ja, ik heb ‘m nog!"

Dus die weg van DD naar ONMOGELIJK en van daaruit naar 'klein'... Need I say more?? Maar goed, als de ingreep niet zo omslachtig en gecompliceerd zou zijn, dan zou ik die stretchmarks weg laten halen.

Met wie zou jij wel eens een beschuitje willen eten?
Usher.

Wil je me een geheimpje verklappen?
Schat, ik ben een open boek voor iedereen…

Tot slot dan nog Vanes..
Heb je nog een goede tip voor mij?
Dat je echt wat met dat schrijven moet gaan doen.

Wil je als laatste zelf nog wat zeggen?
Dat ik er heel trots op ben dat je het eerste interview met mij afneemt.

Hoe kennen wij elkaar?

Ik moest je op 25 maart jl. fotograferen voor de woonbijlage van het Parool. Ik kreeg doorgebeld dat er een boevenliefje zou komen. Voordat je bij me kwam dacht ik: ‘Zodirect komt hier dus de vrouw van een crimineel.’ En toen stond daar opeens een lief petit vrouwtje op hele kittige hakjes. We hadden meteen een klik met elkaar zo van: ’Yes!’, terwijl ik veel vaker het gevoel: ‘Oh no...’ heb. Je bent het tegendeel van het vooroordeel van het boevenliefje.

Ik weet nog dat je me een heel mooi smsje stuurde nadat ik bij je vertrok, na de shoot. Je schreef:

‘Soms kom je iemand tegen die eigen voelt. Dat is niet vaak. Dit was zo’n moment. Ik koester dat’.

Ik weet nog dat ik het zo ontzettend lief vond, dat ik het meteen aan Marcel heb voorgelezen. Die vond dat je het prachtig had gezegd.

DE FOTOGRAAF

Je bent nu een goede en gerenommeerde fotograaf, maar je vertelde me tijdens onze eerste ontmoeting dat je dit vak nog niet zo heel lang beoefent. Wat deed je hiervoor en waarom ben je gaan fotograferen?

Ik was fotoredacteur en werkte al jaren met foto’s, maar had er zelf nog nooit een gemaakt. Althans niet echt. Gewoon vakantiefoto’s met zo’n klein cameraatje. Nooit was ik van plan geweest om carrière te maken en ik zat prima op mijn plek op mijn werk. Als ik er niet opeens weg had gemoeten, vanwege reorganisatie, had ik er nu waarschijnlijk nog gezeten. Toen ik ontslagen werd, was ik eind veertig en dacht: ‘Wat kan ik nou, wat wil ik nou en wat moet ik nou?’ Het enige waar ik verstand van had waren foto’s.

Dus heb ik me maar aangemeld bij de FotoAcademie hier in Amsterdam. Dat was behoorlijk pittig voor iemand die op zijn 17e al de school verlaten had. Daar zat ik dan als ‘oudje’ weer in de klas met allemaal ‘jongere leerlingen’. Daarvan moest ik echt bijna kotsen, zo verschrikkelijk vond ik het. Ik was boos: ‘Waarom is mij dit aangedaan? Wat is er gebeurd dat ik hier moet zitten?’

Ik was zomaar opeens mijn baan kwijt. Ik kwam in een andere wereld terecht, de wereld van de UWV. Dat overkomt je en gebeurt tegen je zin, dat is dus al erg genoeg. En dan word je doodleuk een schuldgevoel aangepraat door zo’n tante achter de balie. Alsof je expres een uitkering komt halen.

Maar daardoor heb je nu wel opeens een carrière als heel goede fotograaf, terwijl je er nooit eerder mee bezig was geweest.

Ja dat is inderdaad eigenlijk wel grappig.

Heb je een vaste opdrachtgever of werk je freelance? Ik werk freelance. Wie zijn je opdrachtgevers?

Ik werk veel voor het Parool, maar ik ben bijvoorbeeld ook gevraagd om de foto’s te schieten voor het boek ‘De man en zijn lichaam’ van Arie Boomsma en Stephan Sanders. De Baak, een opleidingsinstituut vraagt me ook geregeld voor reportages.

Wat is het meest bijzondere dat je in jouw carrière als fotograaf hebt meegemaakt?

Nou het meest bijzondere was het niet, maar wel een van de leuke dingen. Ik was de gaypride (3-dagen durende homofeesten) aan het fotograferen. Ik wilde gewoon een mooie foto maken. Tijdens de laatste canalparade was dat niet gelukt. Er zat geen 'knaller' tussen… Toen ben ik naar Rapido in Paradiso gegaan, dat is het sluitfeest van de gaypride, een dansfeest. Ik kwam daar binnen en er stonden allemaal homomannen met ontbloot bovenlijf te dansen. Het was echt een grote zwetende kolkende massa. Ik maakte dat ik meteen weer weg kwam en zocht mijn weg naar het balkon boven. Om het feestgedruis van ontblote bovenlijven vanaf daar te zien was een bizar aangezicht. Dat wilde ik wel vast leggen, maar ik had geen statief. Ik heb dus mijn camera op de balustrade moeten leunen voor een steady hand, en voor licht moest ik met een lange sluitertijd op het ritme van de stroboscoop mee knippen. Het was heel moeilijk waardoor ik heel veel foto’s heb gemaakt. Maar het resultaat is prachtig geworden.

Ja dat heb ik gezien. Ik zag de foto aan de muur hangen in jouw studio.

Ik word ook heel blij van sommige ontmoetingen. Zo heb ik ooit eens prinses Laurentien gefotografeerd. Van tevoren was ik erg nerveus en dacht daardoor dat deze shoot vast een drama zou worden. Het tegendeel werd echter waar. Ze gaf me een rondleiding door het gebouw, zodat ik zelf een plek kon uitkiezen om haar te fotograferen. Ze nam echt de tijd voor me en het fotograferen ging ook nog eens heel leuk. Het was zo’n fijne ervaring dat ik denk dat als we een kwartier langer waren doorgegaan we ‘je’ en ‘jij’ waren gaan zeggen. Het is een heel leuk mens en dat maakt me dan blij.

Bij jou had ik ook een blij gevoel. Soort oude vriendschap, een vorig leven ofzoiets. Deze momenten zijn voor mij de pareltjes in mijn beroep.

Je hebt dus BN-ers voor de camera gehad, maar heb je ook internationale celebrities op de gevoelige plaat vastgelegd?

Ja, vorige week nog. Marco Bellocchio een Italiaanse filmmaker. Hij heeft net een film gemaakt over de liefde van Mussolini. Die is vorige week hier in première gegaan. In het begin had ik nog wel dat ik tegen dit soort opdrachten op keek, maar tegenwoordig denk ik ‘die persoon moet ook gewoon naar het toilet’.

Ook heb ik Fran Dresser, 'the Nanny' gefotografeerd. O wat leuk! Ik doe haar nasale stem wel eens na: ‘Oh mr. Sheffield’, zeg ik dan tegen Marcel. Dan weet hij alweer hoe laat het is

Zij was door een Joodse organisatie naar Nederland gehaald voor een benefiet-gala. Ik was de enige fotograaf die daarvoor was uitgenodigd. Voor een Joods weekblad mocht ik een portret van Fran Dresser schieten. Dat zou ook op de cover van het blad komen. Maar… had de organisator gezegd, ik mocht maar 3x het knopje van de camera indrukken. Tijdens de shoot zei ik tegen haar: ‘You’re really gorgeous’. Met haar nasale stem zei ze giechelend: ‘And you’re so cute!’ Toen ik voor de derde keer de knop had ingedrukt, werd ze echt letterlijk weggetrokken. Het lag niet aan haar, want terwijl ze meegesleurd werd, keek ze nog verontschuldigend naar me om en riep met haar herkenbare stemgeluid: ‘Bye Sweety!’

Ik fotografeerde nog niet zo lang, dus ik werd hier best onzeker van en ook boos op die man. Ik kon toen alleen nog maar denken: ‘Drie foto’s… Als die nou maar wel scherp zijn!’ Maar de foto’s waren scherp. En dan ook echt alle drie!

Dan was er natuurlijk nog Lou Reed, dat is mijn grote held. Wat een geweldig gevoel is dat om je held voor de camera te hebben… en ja, tegelijk ook een hele grote afknapper! Lou exposeerde zijn werk hier in Amsterdam en kwam over. Ik was uitgenodigd door de galeriehouder om Lou te fotograferen. Die wist dat Lou Reed mijn grote held was, vandaar. Ik fotografeerde Lou, terwijl hij zijn eigen werk aan het fotograferen was. Dat viel hem op, waardoor hij zich aan me voorstelde. Hij deed dit echter heel ongeïnteresseerd en zei lullig: ‘Are you goin’ to take pictures of me all the time?’, waarna hij zei: ‘I want you to quit.’ Ik dacht, nou ja, oke dan, en ruimde al mijn spullen op. Eenmaal opgeruimd zei hij opeens dat ik eigenlijk toch wel mocht fotograferen. Dus ik ging verder en flitste er lustig op los. Toen zei hij dat de foto’s veel mooier zouden worden als ze genomen zouden worden zonder flitser. Dus ik ruimde mijn flitser op, waarop hij zei: ‘Ah, maar je mag wel flitsen hoor!’ Heel flauw. Hij was echt aan het mindfucken.

Je foto’s stralen heel gay uit.

Daar ben ik me niet van bewust. Ik kwam natuurlijk uit de journalistieke hoek en dacht dat ik documentairefotografie en portretten moest doen. Dat lag het meest voor de hand. Ik heb echter het idee dat ik niet echt een fotojournalist ben EN geen doorsnee portret fotograaf. Ik ben meer artistiek, ik wil gewoon een mooi plaatje maken. Dat ik veel gays fotografeer komt omdat ik het zelf ben..

Een heterofotograaf bekijkt het toch heel anders. Ik duik altijd volledig in mijn onderwerp, ik ben nooit na 5 minuten weg.

DE GAY

Heb je een relatie?

Ik heb een vaste relatie.

Zijn jullie getrouwd?

Nee, maar dat wil ik wel heel graag. Hij is de liefde van mijn leven. Thijs. We hebben een hele slechte start gehad, want ik was redelijk onrustig toen we elkaar leerden kennen. Dat is alweer 16 jaar geleden hoor. Het was erg gecompliceerd. Ik was destijds behaagziek en neukte er echt op los. Ik zocht bevestiging, wilde weten of mensen mij wel leuk vonden. Het was niet echt gemakkelijk om een relatie met mij te hebben. Inmiddels is dat niet meer zo. Het ontslag waar ik destijds mee te dealen kreeg, heeft mijn hele wezen veranderd. Na die fase kreeg ik veel meer rust en was niet meer zo op zoek naar bevestiging van mijn persoon. Tegenwoordig wil ik weten wat men van mijn werk vindt. Het kritiekgevoelig zijn is verplaatst naar mijn werk.

Hoe hebben Thijs en jij elkaar leren kennen?

Via een contactadvertentie.

Hoe kwam je er nou bij om een advertentie te zetten?! Je bent een hartstikke leuke vent!

Mijn toenmalige vriendje liet me in de steek. Dat was moeilijk te verteren, want ik was altijd degene geweest die wegging. Ik was 35 en voelde me heel oud. Dacht dat niemand meer geïnteresseerd zou zijn in mij. Thijs reageerde en ik vond hem meteen geweldig. Ik dacht: ‘Wat een leuke man is dit!’ En zo is het gekomen.

Ben je altijd homoseksueel geweest of was je eerst met meisjes?

Ik ben 4 jaar verloofd geweest met een vrouw.

Nee!

Jawel, een Duitse. En toen? Ik wist natuurlijk al heel vroeg dat ik homo was, maar er was toen nog niet echt een rolmodel waar ik me mee kon identificeren. Nu vliegen de Gordons, de Jolings en de Jamai’s je om de oren, maar die had je toen niet. Dus ging ik eerst aan de vrouw. Ondertussen knoeide ik wel met mannen hoor, haha! Na 2 jaar zei ik tegen haar dat ik ‘waarschijnlijk’ bi-seksueel was en op het punt dat we zouden gaan trouwen en ik een keer heel stoned was dacht ik: ‘Wil ik dit de rest van mijn leven ..?’

Kun je in Asd. goed leven als homo? Wordt homoseksualiteit gemakkelijker geaccepteerd als je artistiek bent, zoals jij?

Na de opleving van de homoseksualiteit in de jaren ’70-’80, zijn er nu helaas weer groepen die dezelfde gewoontes hebben als de religieuze fanatiekelingen uit de 50-er jaren. Er is weer een terugval. Er zijn weer homohaters! Ik ben zo blij met Marcouch. Niet dat hij van mijn partij is hoor, maar hij is iemand die zijn nek boven het maïsveld uit durft te steken. Ook naar zijn eigen volk toe, waaronder toch heel veel homohaat heerst. Daarbij is hij heel open en vriendelijk.

Heb jij nare dingen meegemaakt, omdat je homo bent?

Ik heb wel eens gehad dat mensen van een andere cultuur naar mij spuugden en dingen riepen in hun eigen taal, die ik ook wel begreep zonder dat ik de taal sprak. Vanwege het gay zijn. Een hele rare gewaarwording.

Werd je er bang van?

Nee er is mij nog nooit iets vreselijks overkomen, puur door het homo zijn. Maar, je moet gewoon van elkaar afblijven. Elkaar in de waarde laten. Of je nou homo bent, een keppel draagt of een hoofddoek om hebt.

DE MENS

Waar ben je geboren?

Amstelveen.

Wat is jouw achtergrond?

Waar kom je vandaan? Ik kom uit een arbeidersgezin. Mijn moeder was huisvrouw en mijn vader werkte in de fabriek.

Wat is het mooiste moment in je leven?

Er zijn zoveel momenten… Mijn moeder is op haar 67e weduwe geworden. Ze had in haar leven nooit echt bijzondere vakanties gehad. Mijn vader nam haar bijna nooit ergens mee naartoe. Ze lagen in de zomer altijd maar te zonnen in de tuin. Vader ging dan altijd bruin liggen bakken tot in het extreme, zodat hij tegen de buren kon zeggen, als deze terugkwamen van hun vakantie in Spanje, dat je ook gewoon bruin kon worden in de tuin. Nog bruiner zelfs! Want hij maakte er echt een wedstrijd van.

Dat waren mijn moeders vakanties. Op haar 70e heb ik haar toen meegenomen naar New York. Ik ben zo blij dat ik dat heb gedaan. Ik heb dingen met haar gedaan die ik daar normaal niet doe. We hebben bovenop de Twintowers gestaan, we zijn in een koetsje door Central Park gereden, we hebben in een gondel gevaren. Het was zo schattig, zat ze in haar bloemetjesjurk in de metro naast me. Dan zei ik: ‘Ma, besef je wel dat je in New York bent?’ en dan zag ik haar genieten. Dat vond ik een van de leukste dingen die ik mee heb gemaakt.

Op jouw website kan ik duidelijk zien dat jij een donkere kant in je hebt. Meer dan doorsnee. Ben je verbitterd?

Verbitterd? Euh… Ik voel me wel heel snel tekort gedaan. Vooral de laatste jaren. En tegenwoordig vooral in mijn werk. Met het boek van Arie Boomsma en Stephan Sanders bijvoorbeeld. Daar werd ik voor gevraagd, want ‘dat zou goed voor me zijn’. Het zou me heel veel exposure en aandacht geven. Nou het boek heeft zoveel media aandacht gehad, maar geen woord over wie de foto’s heeft gemaakt. Daarin voel ik wel een soort van verbittering, ja.

Of mijn werk in de Hermitage. Ik ben de eerste fotograaf die er permanent hangt. Je weet zelf hoeveel aandacht er is uitgegaan naar de Hermitage, helemaal geweldig, maar weer geen woord over mijn werk daar.

Ach weet je, ik vind het leven gewoon helemaal niet zo leuk. Ik ben niet suicidaal of zo, maar ik heb ontzettend hoge toppen en hele hele diepe dalen. Ik ben alleen net niet depressief genoeg om eruit te stappen. Vanuit die donkere kant heb ik alles gevoeld en mee gemaakt in mijn leven. Ik ben junk geweest, heb de hoer gespeeld, ik ben bodybuilder geweest. Maar spijt heb ik nergens van.

Dat vind ik best heftig. Heb je nooit gedacht waarom ben ik zo?

Jawel… Ik ben ook wel jaloers op mijn broer, met zijn huis en zijn vrouw en kinderen. Easy life. Als gay word je gedwongen om al van jongs af aan goed over jezelf na te denken, je bent genoodzaakt om je bezig te houden met de vragen ‘wie ben ik’ en ‘wat moet ik in dit leven’? Je bent namelijk ‘anders’.

Een vriendin van mij is zwart, en die had het altijd over discriminatie en dat het zo zwaar is. Maar zij hoefde nooit aan haar ouders uit te leggen dat zij zwart was. Als homo moet je dat wel van alles uitleggen!

Hoe reageerden je ouders, toen je vertelde dat je gay bent?

Mijn vader was des duivels, en mijn moeder hobbelde gewoon achter hem aan. De verstandhouding met mijn vader is overigens nooit goed geweest.

Ben je gelovig?

Nee. Godzijdank niet. Mijn moeder is denk ik wel gelovig opgevoed, want we moesten wel bidden voor het eten, toen ik nog echt heel klein was. Mijn vader echter vloekte zo’n beetje Jezus van het kruis, dus dat bidden voor het eten werd al snel afgeschaft, ha ha.

Ik heb echt een hekel aan het geloof. Dat Rooms Katholieke gedoe. Moet je nou zien wat er allemaal gebeurt met dat seksueel misbruik. Nu was er weer in het nieuws dat ook de Katholieke vrouwen geen haar beter zijn. Van die nonnetjes die kinderen dwongen om, tegen hun zin in, eten te eten dat ze niet lustten, waardoor ze moesten overgeven. Als straf moesten ze dan hun eigen kots opeten. Het is toch te walgelijk!

Ben je weleens eenzaam?

Ja vrij vaak. Fotograaf zijn is een eenzaam beroep.

Wat is een slechte eigenschap van jou?

Dat zou je aan Thijs moeten vragen, maar ik denk ongedurig. Ik wil altijd overal op tijd zijn, en dat verlang dat dan ook weer van anderen.

En mijn eetgewoontes, heel slecht eten. Ik zorg niet goed voor mezelf. Ik heb wel vreetbuien, drop, chocola, chips en dan weer langs de viskraam voor een vette bek. Lekker alles door elkaar.

Wat is je beste eigenschap?

Ik ben heel loyaal in mijn vriendschappen. Mensen kunnen heel wat met mij uithalen voordat ik boos word. Eigenlijk is het ook een slechte eigenschap, want als de bom barst is het ook meteen erg heftig. Ik laat dingen doorsudderen voor ik er wat van zeg.

Wat zijn je hobbies?

Fotografie en muziek.

Wie is je favoriete ontwerper of geef je er niks om?

Neuh.. ik ben niet echt met mode bezig. Leer vind ik het meest prettig zitten.

Welk parfum draag jij?

CK ‘one’.

Wat doe je in je vrije tijd?

Ik probeer dan een sociaal leven te hebben en duik de kroeg in. Daar zitten mijn vrienden. Ik heb geen ‘collega’s’.

Wat wilde je als kind worden, als je later groot zou zijn?

Wist ik nooit... Oh ja, ik wilde kapper worden.

Heb je kinderen? Zo niet, had je die wel gewild?

Nee. Niet echt, nee.

Waar was je vroeger bang voor?

Voor de dood. Ik vond het zo raar dat mijn oma dood ging en toen ook nog een tante. Ik vond het niet te bevatten dat je na je dood opeens helemaal weg was. Ik hoop wel dat er niets is na dit leven. Stel je voor! Kom je weer ergens in terecht, en begint het allemaal weer van voor af aan.

Ben je nu nog ergens bang voor?

Aftakeling. Afhankelijk worden van anderen. Niets zelf meer kunnen. Ik heb een fotoreportage gemaakt van mensen die als een plantje leven. Die zitten maar te zitten en schijten de boel onder. Lijkt me afschuwelijk.

Ben je nu gelukkig?

Ja.

Heb je nog een droomwens?

De lotto winnen. Dat je het zo breed hebt, dat je gewoon zelf kan bepalen wat je doet. Die prijs van € 10.000 per maand lijkt me wel wat.

SHORTIES

Held

Lou Reed

Gadget

I-phone. Ik ben echt van de gadgets. Als er maar een stekker aanzit word ik al gelukkig.

Kleur

Zwart, maar dat is eigenlijk geen kleur...

Eten

Biefstuk van Loetje, met sneetjes vers witbrood en heel veel jus. Oh, en draadjesvlees!

Ja maar dat is alleen maar lekker als moeder of grootmoeder het maakt, toch?

Nee, die van mijn keurslager om de hoek is ook heerlijk!

Drankje

Bier

Boek

Ik, Jan Cremer

Film

Ik zie zelden een film. ‘Dood in Venetië’ van Visconti, dat komt voornamelijk door de muziek. De 5e symfonie van Mahler.

Muziek

Lou Reed, Millie Jackson

Tijdschrift

Vakliteratuur

Passie

Thijs!

Bezwijkt voor

Voor jou (mij dus

Hekel aan

Mensen die hun afspraken en beloftes niet nakomen.

Met wie zou je een beschuitje willen eten?

Met mijn man en dat de rest van mijn leven, in een leuk nieuw huis.

TOT SLOT

Heb je nog een tip die je mij wilt meegeven?

Je moet blijven schrijven.

Wil je zelf nog iets toevoegen aan dit gesprek, ben ik iets vergeten?

Nee.